Αναφορά για τον Θεόδωρο Μάρκελο στην Revista Oriente, 1957
Δημοσίευμα Τύπου
— 1957
Revista Oriente , Madrid
ΕΛΛΑΔΑ
Έλληνες ζωγράφοι
Τα δύο τελευταία χρόνια εντείνονται οι πολιτισμικές σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Ισπανίας. Η ευδοκιμώσα Ισπανική Εταιρεία Κλασικών Σπουδών και το ενδιαφέρον της Γενικής Διεύθυνσης Πολιτισμικών Σχέσεων του Υπουργείου Εξωτερικών, και πολύ ειδικά αυτό του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας, έκαναν θεμελιώδη βήματα για αυτή την εγγύτητα. Από την ισπανική πλευρά υπάρχει πραγματική ανάγκη για τη διαμόρφωση αρχαιολόγων, φιλολόγων και ιστορικών· από την ελληνική πλευρά το ενδιαφέρον είναι διπλό, για την καλλιτεχνική και ιστορική διαμόρφωση, καθώς και για την εργαλειακή αξία της ισπανικής γλώσσας για το εμπόριο με την Ισπανοαμερική. Η πρόσφατη επίσκεψη ορισμένων από τα κύρια στελέχη της Ισπανικής Εταιρείας Κλασικών Σπουδών στην Ελλάδα επέτρεψε την επαφή που διευκόλυνε τον οριστικό σχεδιασμό του Ισπανικού Ινστιτούτου στην Αθήνα.
Μεταξύ άλλων, πρέπει να τονίσουμε την παρουσία στην Ισπανία τριών ελληνικών καλλιτεχνών, υποτροφιακών της Γενικής Διεύθυνσης Πολιτισμικών Σχέσεων, οι οποίοι τον τρέχοντα μήνα Ιούνιο παρουσίασαν την πιο πρόσφατη δημιουργία τους σε Έκθεση που πραγματοποιήθηκε στην Αίθουσα Toisón της Μαδρίτης.
Πρόκειται για τους Θεόδωρο Μάρκελλο, Δημήτριο Παπαγεωργίου και Δημήτριο Περδικίδη, νεαρούς ζωγράφους που βρίσκονται στην Ισπανία από έναν χρόνο και ο τελευταίος από δύο. Είναι ενδιαφέρουσα αυτή η εμπειρία που έφερε σε επαφή τρεις καλλιτέχνες με αποκλειστικά πατριωτική εκπαίδευση με το περιβάλλον, το τοπίο και τα μουσεία της Ισπανίας. Η ελληνική τέχνη, σε όλες τις εποχές της, ήταν πάντα ισορροπία, αναζητώντας την έκφραση του πιο εσωτερικού μέσω μιας αρμονικής ολότητας, κάτι που σίγουρα δεν μπορεί να θεωρηθεί σταθερό χαρακτηριστικό της ισπανικής τέχνης, όπου κυριαρχεί μάλλον το παρορμητικό. Ίσως για αυτόν ακριβώς τον λόγο, οι Βελάσκης, και από άλλη οπτική γωνία, ο Γκόγια και ο Σολάνα, είναι οι ζωγράφοι που έλκισαν περισσότερο αυτούς τους νεαρούς Έλληνες ζωγράφους.
Ο Θεόδωρος Μάρκελλος, γεννημένος στην Αθήνα το 1925, είχε ήδη κάνει την εμφάνισή του στην Εθνική Έκθεση της Ελλάδας, γύρω στο 1952, εκλεκτική έκθεση που αναδεικνύει τις νέες αξίες στην πατρίδα. Η φήμη του επιβεβαιώθηκε στην Έκθεση Ελλήνων Ζωγράφων της Θάλασσας, επίσης στην Αθήνα. Στην έκθεση της Μαδρίτης παρουσίασε περίπου είκοσι έργα, όλα τοπία. Το πιο γενικό χαρακτηριστικό του θα μπορούσε να είναι ένας έντονος εντυπωσιασμός, ένας φωτεινός ζωγραφικός τρόπος, αλλά όλα αυτά βιωμένα προσωπικά. Η ταύτιση αλήθειας και φύσης, μια αντίληψη που προέρχεται από την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, υπάρχει σε αυτόν ως γενική υπόθεση που οδηγεί σε· ας επιτρέψουμε τη φράση, περισσότερο ζωγραφική της καρδιάς παρά του μυαλού. Μια βιωμένη τέχνη, βαθιά αισιόδοξη, ως αντίδραση στην θλίψη της ζωής, μια φωτεινή τέχνη που ζωογονεί ό,τι δημιουργεί ο καλλιτέχνης. Η ζωγραφική
Έλληνες ζωγράφοι
Τα δύο τελευταία χρόνια εντείνονται οι πολιτισμικές σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Ισπανίας. Η ευδοκιμώσα Ισπανική Εταιρεία Κλασικών Σπουδών και το ενδιαφέρον της Γενικής Διεύθυνσης Πολιτισμικών Σχέσεων του Υπουργείου Εξωτερικών, και πολύ ειδικά αυτό του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας, έκαναν θεμελιώδη βήματα για αυτή την εγγύτητα. Από την ισπανική πλευρά υπάρχει πραγματική ανάγκη για τη διαμόρφωση αρχαιολόγων, φιλολόγων και ιστορικών· από την ελληνική πλευρά το ενδιαφέρον είναι διπλό, για την καλλιτεχνική και ιστορική διαμόρφωση, καθώς και για την εργαλειακή αξία της ισπανικής γλώσσας για το εμπόριο με την Ισπανοαμερική. Η πρόσφατη επίσκεψη ορισμένων από τα κύρια στελέχη της Ισπανικής Εταιρείας Κλασικών Σπουδών στην Ελλάδα επέτρεψε την επαφή που διευκόλυνε τον οριστικό σχεδιασμό του Ισπανικού Ινστιτούτου στην Αθήνα.
Μεταξύ άλλων, πρέπει να τονίσουμε την παρουσία στην Ισπανία τριών ελληνικών καλλιτεχνών, υποτροφιακών της Γενικής Διεύθυνσης Πολιτισμικών Σχέσεων, οι οποίοι τον τρέχοντα μήνα Ιούνιο παρουσίασαν την πιο πρόσφατη δημιουργία τους σε Έκθεση που πραγματοποιήθηκε στην Αίθουσα Toisón της Μαδρίτης.
Πρόκειται για τους Θεόδωρο Μάρκελλο, Δημήτριο Παπαγεωργίου και Δημήτριο Περδικίδη, νεαρούς ζωγράφους που βρίσκονται στην Ισπανία από έναν χρόνο και ο τελευταίος από δύο. Είναι ενδιαφέρουσα αυτή η εμπειρία που έφερε σε επαφή τρεις καλλιτέχνες με αποκλειστικά πατριωτική εκπαίδευση με το περιβάλλον, το τοπίο και τα μουσεία της Ισπανίας. Η ελληνική τέχνη, σε όλες τις εποχές της, ήταν πάντα ισορροπία, αναζητώντας την έκφραση του πιο εσωτερικού μέσω μιας αρμονικής ολότητας, κάτι που σίγουρα δεν μπορεί να θεωρηθεί σταθερό χαρακτηριστικό της ισπανικής τέχνης, όπου κυριαρχεί μάλλον το παρορμητικό. Ίσως για αυτόν ακριβώς τον λόγο, οι Βελάσκης, και από άλλη οπτική γωνία, ο Γκόγια και ο Σολάνα, είναι οι ζωγράφοι που έλκισαν περισσότερο αυτούς τους νεαρούς Έλληνες ζωγράφους.
Ο Θεόδωρος Μάρκελλος, γεννημένος στην Αθήνα το 1925, είχε ήδη κάνει την εμφάνισή του στην Εθνική Έκθεση της Ελλάδας, γύρω στο 1952, εκλεκτική έκθεση που αναδεικνύει τις νέες αξίες στην πατρίδα. Η φήμη του επιβεβαιώθηκε στην Έκθεση Ελλήνων Ζωγράφων της Θάλασσας, επίσης στην Αθήνα. Στην έκθεση της Μαδρίτης παρουσίασε περίπου είκοσι έργα, όλα τοπία. Το πιο γενικό χαρακτηριστικό του θα μπορούσε να είναι ένας έντονος εντυπωσιασμός, ένας φωτεινός ζωγραφικός τρόπος, αλλά όλα αυτά βιωμένα προσωπικά. Η ταύτιση αλήθειας και φύσης, μια αντίληψη που προέρχεται από την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, υπάρχει σε αυτόν ως γενική υπόθεση που οδηγεί σε· ας επιτρέψουμε τη φράση, περισσότερο ζωγραφική της καρδιάς παρά του μυαλού. Μια βιωμένη τέχνη, βαθιά αισιόδοξη, ως αντίδραση στην θλίψη της ζωής, μια φωτεινή τέχνη που ζωογονεί ό,τι δημιουργεί ο καλλιτέχνης. Η ζωγραφική
← View all 679 archival documents · Biography of Theodoros Markellos