Κατάλογος έκθεσης Θεόδωρος Μαρκελλός 1967
Υλικό Έκθεσης
— 1967
Dimitris Lamprinopoulos , Athens
Ο ζωγράφος Θεόδωρος Μαρκελλός γεννήθηκε στην Αθήνα το 1925. Το 1952 απέκτησε το πτυχίο της Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας με πέντε τιμητικές διακρίσεις. Ως υποτροφιακός, σπούδασε στη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών του Σαν Φερνάντο στη Μαδρίτη από το 1954 έως το 1956 και στο Παρίσι, επίσης ως υποτροφιακός, στη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών από το 1960 έως το 1962. Από το 1963 διαμένει στην Αθήνα. Τα έργα του βρίσκονται σε διάφορες συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΤΟΥ
1952 Πανελλήνια Έκθεση. Έκθεση ελληνικών θαλασσίων τοπίων.—1955 «Τρεις Έλληνες ζωγράφοι στην Ισπανία», Γκαλερί «Trois-son», Μαδρίτη.—1956 Ατομική έκθεση στη γκαλερί «Centro Asturiano», Μαδρίτη. Φθινοπωρινή Έκθεση. Μαδρίτη. Διεθνής Έκθεση Βυζαντινής Τέχνης. Μαδρίτη.—1957 Πανελλήνια Έκθεση. Ομαδική έκθεση στο πλοίο Olympia. Φθινοπωρινή Έκθεση, Μαδρίτη.—1958 Πανελλήνια Έκθεση.—1959 Διεθνής Έκθεση της Βιέννης.—1960 Πανελλήνια Έκθεση.—1962 Έλληνες ζωγράφοι και γλύπτες στο Παρίσι, Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.—1963 Πανελλήνια Έκθεση. Ομαδική έκθεση στη γκαλερί «Ζυγός», Αθήνα. Ατομική έκθεση στη γκαλερί «Spinetti», Φλωρεντία. Έκθεση διοργανωμένη από το Ιταλικό Κράτος «Premio Mougelo», ασημένιο μετάλλιο.—1965 Πανελλήνια Έκθεση.—1966 Έκθεση αποφοίτων της Ακαδημίας Καλών Τεχνών. Τετραετής Έκθεση της Ευρώπης, Ρώμη.
Ο ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ
Τα έργα που εκθέτει ο Μαρκελλός δεν αποτελούν αποτέλεσμα μιας απομονωμένης και χαρακτηριστικής καλλιτεχνικής πράξης που προέρχεται από πιθανές «μεταμορφώσεις» και σύγχρονες «ευθυγραμμίσεις», κάτι που είναι τόσο συνηθισμένο στις μέρες μας. Το συμπυκνωμένο αποτέλεσμα της συνεχούς του πορείας, που στόχευε στην τελειοποίηση του εκφραστικού του ύφους, είναι το αποτέλεσμα της μακράς και σκληρής του προσφοράς στις εικαστικές τέχνες και της επικοινωνίας του με τις πιο σημαντικές φάσεις της ευρωπαϊκής τέχνης:
Ξεκινώντας από τη μελέτη των μεγάλων ζωγράφων των μουσείων (Γκρέκο, Βελάσκεθ, Γκόγια), διέσχισε όλο τον ιστορικό κύκλο της δυτικής τέχνης για να φτάσει στα πιο σύγχρονα αισθητικά προβλήματα.
Εξοικειωμένος με την πενιχρή μελέτη της παράδοσης και στην προσπάθειά του για την ερμηνεία κάθε στιγμή των αισθητικών φαινομένων της δυτικής τέχνης, ορίσε επίσης τα όρια της ψυχής του, τη φυσιογνωμία του ζωγραφικής του στα βασικά της στοιχεία και τοποθέτησε τον εαυτό του υπό την ευθύνη του στον χώρο της υποθετικής ομιλίας. Το έργο του σήμερα περιέχει τις συμπυκνωμένες του αντιλήψεις σχετικά με την τέχνη και τους στόχους που έχει επιλέξει για την προσωπική του παρουσίαση.
Επομένως, μπορούμε να επισημάνουμε τα χαρακτηριστικά σημεία της τέχνης του, όπως η ανοχή του απέναντι στις διάφορες σχολές και τάσεις. Δεν αρνείται καμία εμπειρία έκφρασης και δεν υποτάσσεται σε καμία δογματική προσκόλληση. Επιλέγει από την αναπαραστατική τέχνη και ταυτόχρονα από την αφηρημένη τέχνη, κάθε χρήσιμο και απορροφήσιμο στοιχείο που εντάσσεται οργανικά στις δικές του προδιαθέσεις. Μπορούμε επίσης να προσθέσουμε, και αυτό προκύπτει από το έργο του, ότι ο Μαρκελλός δεν πιστεύει ότι οι στόχοι της σύγχρονης τέχνης μπορούν να περιοριστούν στην αφήγηση θεμάτων μιας πραγματικότητας που υπάρχει αντικειμενικά, παρά το συμβολικό χαρακτήρα που έχει λάβει, ο οποίος μπορεί να οδηγήσει στην χαοτική μοναξιά των υποκειμενικών φαντασμάτων. Ομοίως, απορρίπτει την προσκόλληση στην ακραία αφηρημένη αφαίρεση ή μάλλον ως πρόκληση ενός συναισθήματος που δίνει κίνηση στη δημιουργία του. Δηλαδή, είναι ένας ελεύθερος αναπαραστατικός που συχνά πλησιάζει τα όρια του αφηρημένου, ο οποίος δεν αφηγείται εντυπώσεις αλλά καταγράφει την κατάσταση της ψυχής του.
Καταγράφει κυρίως τις πικρίες που βαρύνουν τον κόσμο σήμερα, τη γεμάτη εφιάλτες ζωή των ανθρώπων, που είναι παγιδευμένη στην καταπίεση και την εξάντληση της ρουτίνας.
Όπως ήδη αναφέραμε, μερικές ασαφείς και μεταβαλλόμενες σκέψεις για την πραγματικότητα, μερικοί σταθμοί, βιομηχανικοί χώροι, νυχτερινές οπτικές πόλεων, μερικές φιγούρες του επιτρέπουν να εκφράσει την κόπωση και τη διαλυτική μοναξιά των ταπεινών και περιφρονημένων. Όσον αφορά το χρώμα και τη μορφή, οι συνθέσεις του Μαρκελλού ανοίγουν έναν χώρο ερέβου που διασχίζεται από το βάρος ενός αμείλικτου μοιρολατρικού πεπρωμένου στους αδικημένους της ζωής, και ίσως αυτό να χαρακτηρίζει τον βαθύτερο χαρακτήρα του καλλιτέχνη, δηλαδή τη συμπόνια και τη βοήθεια προς τον πλησίον, τον φόβο και την ανησυχία για το μέλλον. Μας δείχνει ότι ο καθένας από εμάς πρέπει να θέσει την ευαισθησία του στη υπηρεσία του πλησίον, ώστε να φωτίσουμε με την αγάπη μας την ύπαρξή του.
Γεμάτος ζεστό ανθρωπισμό και στοχεύοντας στους παραπάνω στόχους, η τέχνη του Μαρκελλού γίνεται η έκφραση της ανακατεμένης εποχής μας και της ψυχολογίας των ανθρώπων της κοινωνίας μας.
Νίκος Αλεξίου, κριτικός τέχνης
Θ. ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ, ΟΙΚΙΑ ΒΗΛΑΡΑ 4, ΤΗΛ. 527.643 - ΑΘΗΝΑΙ
ΚΑΙΣΕ : ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΟΥ, ΧΡΥΣΟΣΠΗΛΑΙΩΤΙΣΣΗΣ 7 - ΤΗΛ. 235.490
ΣΤΟΙΧΕΙΟΘΕΣΙΑ - ΕΚΤΥΠΩΣΗ : ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ - ΛΕΟΝΑΤΟΥ 3 - ΤΗΛ. 524.236
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΣΤΑ ΓΑΛΛΙΚΑ : ΝΙΚΟΣ ΠΗΓΑΛΑΣ - ΣΤΟΛΑ ΠΑΠΟΥ 9 - ΤΗΛ. 316.657
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ : ΔΗΜ. ΛΑΜΠΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ - ΝΙΚΗΣ 33
ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΤΟΥ
1952 Πανελλήνια Έκθεση. Έκθεση ελληνικών θαλασσίων τοπίων.—1955 «Τρεις Έλληνες ζωγράφοι στην Ισπανία», Γκαλερί «Trois-son», Μαδρίτη.—1956 Ατομική έκθεση στη γκαλερί «Centro Asturiano», Μαδρίτη. Φθινοπωρινή Έκθεση. Μαδρίτη. Διεθνής Έκθεση Βυζαντινής Τέχνης. Μαδρίτη.—1957 Πανελλήνια Έκθεση. Ομαδική έκθεση στο πλοίο Olympia. Φθινοπωρινή Έκθεση, Μαδρίτη.—1958 Πανελλήνια Έκθεση.—1959 Διεθνής Έκθεση της Βιέννης.—1960 Πανελλήνια Έκθεση.—1962 Έλληνες ζωγράφοι και γλύπτες στο Παρίσι, Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.—1963 Πανελλήνια Έκθεση. Ομαδική έκθεση στη γκαλερί «Ζυγός», Αθήνα. Ατομική έκθεση στη γκαλερί «Spinetti», Φλωρεντία. Έκθεση διοργανωμένη από το Ιταλικό Κράτος «Premio Mougelo», ασημένιο μετάλλιο.—1965 Πανελλήνια Έκθεση.—1966 Έκθεση αποφοίτων της Ακαδημίας Καλών Τεχνών. Τετραετής Έκθεση της Ευρώπης, Ρώμη.
Ο ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ
Τα έργα που εκθέτει ο Μαρκελλός δεν αποτελούν αποτέλεσμα μιας απομονωμένης και χαρακτηριστικής καλλιτεχνικής πράξης που προέρχεται από πιθανές «μεταμορφώσεις» και σύγχρονες «ευθυγραμμίσεις», κάτι που είναι τόσο συνηθισμένο στις μέρες μας. Το συμπυκνωμένο αποτέλεσμα της συνεχούς του πορείας, που στόχευε στην τελειοποίηση του εκφραστικού του ύφους, είναι το αποτέλεσμα της μακράς και σκληρής του προσφοράς στις εικαστικές τέχνες και της επικοινωνίας του με τις πιο σημαντικές φάσεις της ευρωπαϊκής τέχνης:
Ξεκινώντας από τη μελέτη των μεγάλων ζωγράφων των μουσείων (Γκρέκο, Βελάσκεθ, Γκόγια), διέσχισε όλο τον ιστορικό κύκλο της δυτικής τέχνης για να φτάσει στα πιο σύγχρονα αισθητικά προβλήματα.
Εξοικειωμένος με την πενιχρή μελέτη της παράδοσης και στην προσπάθειά του για την ερμηνεία κάθε στιγμή των αισθητικών φαινομένων της δυτικής τέχνης, ορίσε επίσης τα όρια της ψυχής του, τη φυσιογνωμία του ζωγραφικής του στα βασικά της στοιχεία και τοποθέτησε τον εαυτό του υπό την ευθύνη του στον χώρο της υποθετικής ομιλίας. Το έργο του σήμερα περιέχει τις συμπυκνωμένες του αντιλήψεις σχετικά με την τέχνη και τους στόχους που έχει επιλέξει για την προσωπική του παρουσίαση.
Επομένως, μπορούμε να επισημάνουμε τα χαρακτηριστικά σημεία της τέχνης του, όπως η ανοχή του απέναντι στις διάφορες σχολές και τάσεις. Δεν αρνείται καμία εμπειρία έκφρασης και δεν υποτάσσεται σε καμία δογματική προσκόλληση. Επιλέγει από την αναπαραστατική τέχνη και ταυτόχρονα από την αφηρημένη τέχνη, κάθε χρήσιμο και απορροφήσιμο στοιχείο που εντάσσεται οργανικά στις δικές του προδιαθέσεις. Μπορούμε επίσης να προσθέσουμε, και αυτό προκύπτει από το έργο του, ότι ο Μαρκελλός δεν πιστεύει ότι οι στόχοι της σύγχρονης τέχνης μπορούν να περιοριστούν στην αφήγηση θεμάτων μιας πραγματικότητας που υπάρχει αντικειμενικά, παρά το συμβολικό χαρακτήρα που έχει λάβει, ο οποίος μπορεί να οδηγήσει στην χαοτική μοναξιά των υποκειμενικών φαντασμάτων. Ομοίως, απορρίπτει την προσκόλληση στην ακραία αφηρημένη αφαίρεση ή μάλλον ως πρόκληση ενός συναισθήματος που δίνει κίνηση στη δημιουργία του. Δηλαδή, είναι ένας ελεύθερος αναπαραστατικός που συχνά πλησιάζει τα όρια του αφηρημένου, ο οποίος δεν αφηγείται εντυπώσεις αλλά καταγράφει την κατάσταση της ψυχής του.
Καταγράφει κυρίως τις πικρίες που βαρύνουν τον κόσμο σήμερα, τη γεμάτη εφιάλτες ζωή των ανθρώπων, που είναι παγιδευμένη στην καταπίεση και την εξάντληση της ρουτίνας.
Όπως ήδη αναφέραμε, μερικές ασαφείς και μεταβαλλόμενες σκέψεις για την πραγματικότητα, μερικοί σταθμοί, βιομηχανικοί χώροι, νυχτερινές οπτικές πόλεων, μερικές φιγούρες του επιτρέπουν να εκφράσει την κόπωση και τη διαλυτική μοναξιά των ταπεινών και περιφρονημένων. Όσον αφορά το χρώμα και τη μορφή, οι συνθέσεις του Μαρκελλού ανοίγουν έναν χώρο ερέβου που διασχίζεται από το βάρος ενός αμείλικτου μοιρολατρικού πεπρωμένου στους αδικημένους της ζωής, και ίσως αυτό να χαρακτηρίζει τον βαθύτερο χαρακτήρα του καλλιτέχνη, δηλαδή τη συμπόνια και τη βοήθεια προς τον πλησίον, τον φόβο και την ανησυχία για το μέλλον. Μας δείχνει ότι ο καθένας από εμάς πρέπει να θέσει την ευαισθησία του στη υπηρεσία του πλησίον, ώστε να φωτίσουμε με την αγάπη μας την ύπαρξή του.
Γεμάτος ζεστό ανθρωπισμό και στοχεύοντας στους παραπάνω στόχους, η τέχνη του Μαρκελλού γίνεται η έκφραση της ανακατεμένης εποχής μας και της ψυχολογίας των ανθρώπων της κοινωνίας μας.
Νίκος Αλεξίου, κριτικός τέχνης
Θ. ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ, ΟΙΚΙΑ ΒΗΛΑΡΑ 4, ΤΗΛ. 527.643 - ΑΘΗΝΑΙ
ΚΑΙΣΕ : ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝΟΥ, ΧΡΥΣΟΣΠΗΛΑΙΩΤΙΣΣΗΣ 7 - ΤΗΛ. 235.490
ΣΤΟΙΧΕΙΟΘΕΣΙΑ - ΕΚΤΥΠΩΣΗ : ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ - ΛΕΟΝΑΤΟΥ 3 - ΤΗΛ. 524.236
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΣΤΑ ΓΑΛΛΙΚΑ : ΝΙΚΟΣ ΠΗΓΑΛΑΣ - ΣΤΟΛΑ ΠΑΠΟΥ 9 - ΤΗΛ. 316.657
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ : ΔΗΜ. ΛΑΜΠΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ - ΝΙΚΗΣ 33
← View all 679 archival documents · Biography of Theodoros Markellos