Κριτική για τις εκθέσεις Mongini, Thomas, Markellos, Massimo, Barraco και Grazzini στην εφημερίδα Il Lavoro (1969)
Δημοσίευμα Τύπου
— 1969
Il Lavoro , Firenze
Η ΕΡΓΑΣΙΑ 22-3-1969
Έκθεσεις των Mongini, Thomas, Markellos, Massimo, Barraco και Grazzini
Έξι ειλικρινείς παλέτες
πλούσιες σε φρεσκάδα
Ένα πίνακας του Markellos
Μόνο ένας μικρός αριθμός καλλιτεχνών κατάφερε και καταφέρνει να συνδυάσει ταυτόχρονα τη δύσκολη δεινότητα της «γλυπτικής-ζωγραφικής» χωρίς να παραμορφώσει ή να μειώσει τον έναν ή τον άλλο παράγοντα. Ο Costanzo Mongini, για εμάς, είναι ένας από τους λίγους τυχερούς που έχουν κατανοήσει πόσο δύσκολο είναι το «But» της τέχνης και, μόνος του (αφού είναι αυτοδίδακτος), το έχει κάνει στόχο του προβληματισμού και της ζωής του.
Στις ζωγραφικές του δημιουργίες μας προσφέρει μια παλέτα που ξεχειλίζει από καθαρά χρώματα (από το μπλε στο κόκκινο, από το κίτρινο στο πράσινο), γεμάτη από φρέσκια πινελιά, νιώσιμη χωρίς ψευδείς και ορθόδοξους σχολαστικούς κανόνες.
Ακριβώς στα «still life» εκφράζεται η ειλικρινής ψυχή ενός Mongini γεννημένου για τη ζωγραφική· και αυτά αναβιώνουν σχεδόν μαγικά, διατηρώντας και αποκτώντας μέσα στον καθαρό μοντερνισμό μια ευαίσθητη φρεσκάδα.
Στα γλυπτά βρίσκουμε περισσότερη κλασικίζουσα χάρη και φροντισμένο ύφος, παρά μαγικά σύμβολα για να καθορίσουν θαυμάσια την έννοια του ενός ή του άλλου έργου· είναι ένας φαινομενικά διαφορετικός Mongini, αλλά η ψυχή είναι η ίδια.
ALFRED THOMAS
Ο απόλυτος ρεαλιστής, φιλοξενούμενος στο σαλονάκι Gonnelli, ένας Ινδός ζωγράφος που πλέον το φλωρεντινό κοινό γνωρίζει καλά και εκτιμά την λεπτομερή και οξυδερκή τέχνη του. Είναι περιττό να επεκταθούμε στο «βιογραφικό» αυτού του δασκάλου, ο οποίος εδώ και χρόνια εργάζεται σε ένα στούντιο στη via Guelfa. Υπερβολικό είναι να επεξεργαστούμε ξανά τον καθαρό του προβληματισμό: είναι ένα πολύ δύσκολο να συναρμολογηθεί μωσαϊκό η μεθοδική δουλειά του Alfred Thomas.
Σε αυτή την τελευταία του έκθεση θαυμάσαμε μερικές από τις νέες του δημιουργίες, όπου ξεχωρίζουν με επιθετικότητα οι πραγματικά ασυνήθιστες ικανότητες αυτού του «καλλιγραφικού πινελιάρη».
Στο «Άνθη», του 1968, ο Thomas αντιπαραβάλλει στην ιδυλική του ηρεμία μια μικρογραφική δουλειά (στην εκτέλεση των κεφαλίδων της εφημερίδας) και μια σύνθετική τόλμη ευχάριστα μοντέρνα.
Όπου ξαναβρίσκουμε αμέσως τον ήρεμο και σχεδόν δειλό ποιητή-ζωγράφο Ινδό, είναι στο «Άδαν και Εύα», υπέροχο έργο με καθαρά σουρεαλιστική έμπνευση. Μια έκθεση, αυτή του Thomas, που σίγουρα θα έπρεπε να επισκεφθεί κανείς εκτενώς και επανειλημμένα.
THEODORO MARKELLOS
Αν προσπαθούσαμε να βρούμε στις δημιουργίες αυτού του Έλληνα καλλιτέχνη έναν μοντέρνο προβληματισμό, θα ήμασταν αφελείς και παραπλανημένοι: ο Markellos δεν τον προτείνει και δεν θέλει να
Επειδή το αυστηρά ελληνικό του πνεύμα επιθυμεί να μας χαρίσει ήρεμες οπτικές ενός ρομαντικού κόσμου που ίσως δεν υπάρχει πια. Αυτές οι αγροτικές τοπιογραφίες, αυτές οι θαλασσογραφίες, αυτές οι γωνιές σπιτιών, αυτοί οι μικροί χαρακτήρες, μερικές φορές «ναΐφ», άλλες φορές πιο δομημένοι, μας κάνουν να ζούμε σε εκείνους τους τόπους, μας κάνουν να αναπνέουμε εκείνη την απλή ποίηση που χαρακτηρίζει την Ελλάδα. Ακόμα και εκεί όπου το πινέλο του Μάρκελλος φαίνεται να ξεφεύγει από τους πιο συνηθισμένους κανόνες της ζωγραφικής, ο καλλιτέχνης παραμένει σταθερά πιστός στην ιδυλική του κατασκευαστική και πολύχρωμη δύναμη. Δεν είναι τυχαίο ότι έχει επιλεγεί μαζί με άλλους εννέα συναδέλφους και συμπατριώτες για μια ομαδική έκθεση που θα πραγματοποιηθεί στο Βουκουρέστι κατά τη διάρκεια των επόμενων ετών. Αυτοί οι δέκα ζωγράφοι, μεταξύ των καλύτερων της ελληνικής χερσονήσου, επίσημα καλεσμένοι σε εκείνη την πόλη, σίγουρα θα εκτιμηθούν για την υψηλή τους καλλιτεχνική αξία.
GIOVANNI MASSIMO
Μια ζωγραφική, αυτή του Μασίμο, όπου σχέδιο και χρώμα ενώνονται, όπου σκέψη και όραμα συγκλίνουν σχεδόν μαγικά προς το προσωπικό σύμπαν του εκθέτη. Αυτός ο νεαρός ζωγράφος από τη Νάπολι, που παρουσιάζει στην γκαλερί «Semaforo» 30 από τα τελευταία του έργα, θέλει να μας χαρίσει περισσότερο από μια «εμπλεκόμενη» ζωγραφική, μια ειλικρινή παλέτα όπου τρυφερά αναδύονται τοπία και γυναικείες φιγούρες, διαμορφωμένη από μια «σχεδόν πάντα» βιολετί καλλιτεχνική αύρα. Είναι μια συνεχής «ρυθμική» αναζήτηση που ο Γιοβάννι Μασίμο επιδιώκει στις δημιουργίες του· είναι ένα ευχάριστο χρωματικό και ποητικό παιχνίδι το αποτέλεσμα κάθε πίνακα. Και ακόμα και εκεί όπου η λάμψη των χρωμάτων φαίνεται να ξεφεύγει, κυριαρχεί η έννοια της ενότητας: ζωγραφική, επομένως, a priori, έγκυρη και ευχάριστη από αυτόν τον νεαρό καλλιτέχνη του νότου.
SALVATORE BARRACO
Πέντε χρόνια έχουν περάσει από τότε που ο Σαλβατόρε Μπαράκο ζει και εργάζεται στη Φλωρεντία, μετά από μια περίοδο χρήσιμων εμπειριών στη Σικελία και τη Βενετία.
Έχει διανύσει σημαντικό καλλιτεχνικό και ζωγραφικό δρόμος αυτός ο νεαρός από τον νότο, από τότε που, ντροπαλός, παρουσίαζε τα πρώτα του έργα που εκτελέστηκαν στην πόλη μας.
Η καλλιτεχνική ζωή στη Φλωρεντία, πρέπει δυστυχώς να το παραδεχτούμε, για ξένους ή όχι, ήταν και είναι πολύ σκληρή, και έτσι και για τον αξιόλογο Μπαράκο.
Στην Μπαράκο δεν υπήρξε εξαίρεση. Αλλά τώρα ο σωτήρας μας έχει γίνει σίγουρος για τον εαυτό του και για την τέχνη του· ο κόσμος του αποτελείται από ύλη και από αυτήν αναδύονται τοπία και φιγούρες, θλιμμένες ή ρομαντικές, δαγκωτικές ή γκροτέσκ. Ινστινκτιβός από φύση, αταβικά εμποτισμένος με τα χρώματα της όμορφης σικελικής γης του, ο Μπαράκο έκλεισε σε αυτή την προσωπική του έκθεση στη «Saletta Conti» όλο το «εγώ» του, πολιτισμικό και ζωγραφικό.
Αυτό το αγκαθωτό σύρμα που ξεχωρίζει, πραγματικά τρυφερό, στη δεξιά κάτω πλευρά του «Sicilia '68» (μία από τις τελευταίες εργασίες του καλλιτέχνη) μας δείχνει ίσως τη διάσπαση μιας άγχους που έχει περάσει και παρόν στο πνεύμα του Σαλβατόρε: θέλει να είναι η ορατή υπογραφή ενός νεαρού σύγχρονου σε αυτή τη σημερινή κοινωνία μας.
ΡΕΝΤΖΟ ΓΡΑΤΣΙΝΙ
Σήμερα στις 18:00, στο «Palazzo Vecchio», εγκαινίαση της προσωπικής έκθεσης του Ρέντζο Γκράτσινι. Ο Ρέντζο Γκράτσινι γεννήθηκε στη Φλωρεντία το 1916. Η δραστηριότητά του ξεκινά από το 1945. Μελέτησε στο Ινστιτούτο Τέχνης της Φλωρεντίας, όπου σήμερα διδάσκει. Οι πολλές προσωπικές του εκθέσεις έχουν πάντα αποσπάσει καλή κριτική επιτυχία· έχει συμμετάσχει πολλές φορές στη Bienale, στη Quadriennale και στη Bienale της χαρακτικής. Έχει λάβει πολλά και σημαντικά βραβεία. Πάντα με πρόσκληση, έχει συμμετάσχει σε διάφορες εκπροσωπητικές εκθέσεις της ιταλικής ζωγραφικής στην Ευρώπη, στην Αυστραλία και στην Αμερική.
Τα έργα του βρίσκονται σε ιταλικά και ξένα μουσεία, καθώς και σε πολλές ιδιωτικές συλλογές.
Λουνάρντι
Έκθεσεις των Mongini, Thomas, Markellos, Massimo, Barraco και Grazzini
Έξι ειλικρινείς παλέτες
πλούσιες σε φρεσκάδα
Ένα πίνακας του Markellos
Μόνο ένας μικρός αριθμός καλλιτεχνών κατάφερε και καταφέρνει να συνδυάσει ταυτόχρονα τη δύσκολη δεινότητα της «γλυπτικής-ζωγραφικής» χωρίς να παραμορφώσει ή να μειώσει τον έναν ή τον άλλο παράγοντα. Ο Costanzo Mongini, για εμάς, είναι ένας από τους λίγους τυχερούς που έχουν κατανοήσει πόσο δύσκολο είναι το «But» της τέχνης και, μόνος του (αφού είναι αυτοδίδακτος), το έχει κάνει στόχο του προβληματισμού και της ζωής του.
Στις ζωγραφικές του δημιουργίες μας προσφέρει μια παλέτα που ξεχειλίζει από καθαρά χρώματα (από το μπλε στο κόκκινο, από το κίτρινο στο πράσινο), γεμάτη από φρέσκια πινελιά, νιώσιμη χωρίς ψευδείς και ορθόδοξους σχολαστικούς κανόνες.
Ακριβώς στα «still life» εκφράζεται η ειλικρινής ψυχή ενός Mongini γεννημένου για τη ζωγραφική· και αυτά αναβιώνουν σχεδόν μαγικά, διατηρώντας και αποκτώντας μέσα στον καθαρό μοντερνισμό μια ευαίσθητη φρεσκάδα.
Στα γλυπτά βρίσκουμε περισσότερη κλασικίζουσα χάρη και φροντισμένο ύφος, παρά μαγικά σύμβολα για να καθορίσουν θαυμάσια την έννοια του ενός ή του άλλου έργου· είναι ένας φαινομενικά διαφορετικός Mongini, αλλά η ψυχή είναι η ίδια.
ALFRED THOMAS
Ο απόλυτος ρεαλιστής, φιλοξενούμενος στο σαλονάκι Gonnelli, ένας Ινδός ζωγράφος που πλέον το φλωρεντινό κοινό γνωρίζει καλά και εκτιμά την λεπτομερή και οξυδερκή τέχνη του. Είναι περιττό να επεκταθούμε στο «βιογραφικό» αυτού του δασκάλου, ο οποίος εδώ και χρόνια εργάζεται σε ένα στούντιο στη via Guelfa. Υπερβολικό είναι να επεξεργαστούμε ξανά τον καθαρό του προβληματισμό: είναι ένα πολύ δύσκολο να συναρμολογηθεί μωσαϊκό η μεθοδική δουλειά του Alfred Thomas.
Σε αυτή την τελευταία του έκθεση θαυμάσαμε μερικές από τις νέες του δημιουργίες, όπου ξεχωρίζουν με επιθετικότητα οι πραγματικά ασυνήθιστες ικανότητες αυτού του «καλλιγραφικού πινελιάρη».
Στο «Άνθη», του 1968, ο Thomas αντιπαραβάλλει στην ιδυλική του ηρεμία μια μικρογραφική δουλειά (στην εκτέλεση των κεφαλίδων της εφημερίδας) και μια σύνθετική τόλμη ευχάριστα μοντέρνα.
Όπου ξαναβρίσκουμε αμέσως τον ήρεμο και σχεδόν δειλό ποιητή-ζωγράφο Ινδό, είναι στο «Άδαν και Εύα», υπέροχο έργο με καθαρά σουρεαλιστική έμπνευση. Μια έκθεση, αυτή του Thomas, που σίγουρα θα έπρεπε να επισκεφθεί κανείς εκτενώς και επανειλημμένα.
THEODORO MARKELLOS
Αν προσπαθούσαμε να βρούμε στις δημιουργίες αυτού του Έλληνα καλλιτέχνη έναν μοντέρνο προβληματισμό, θα ήμασταν αφελείς και παραπλανημένοι: ο Markellos δεν τον προτείνει και δεν θέλει να
Επειδή το αυστηρά ελληνικό του πνεύμα επιθυμεί να μας χαρίσει ήρεμες οπτικές ενός ρομαντικού κόσμου που ίσως δεν υπάρχει πια. Αυτές οι αγροτικές τοπιογραφίες, αυτές οι θαλασσογραφίες, αυτές οι γωνιές σπιτιών, αυτοί οι μικροί χαρακτήρες, μερικές φορές «ναΐφ», άλλες φορές πιο δομημένοι, μας κάνουν να ζούμε σε εκείνους τους τόπους, μας κάνουν να αναπνέουμε εκείνη την απλή ποίηση που χαρακτηρίζει την Ελλάδα. Ακόμα και εκεί όπου το πινέλο του Μάρκελλος φαίνεται να ξεφεύγει από τους πιο συνηθισμένους κανόνες της ζωγραφικής, ο καλλιτέχνης παραμένει σταθερά πιστός στην ιδυλική του κατασκευαστική και πολύχρωμη δύναμη. Δεν είναι τυχαίο ότι έχει επιλεγεί μαζί με άλλους εννέα συναδέλφους και συμπατριώτες για μια ομαδική έκθεση που θα πραγματοποιηθεί στο Βουκουρέστι κατά τη διάρκεια των επόμενων ετών. Αυτοί οι δέκα ζωγράφοι, μεταξύ των καλύτερων της ελληνικής χερσονήσου, επίσημα καλεσμένοι σε εκείνη την πόλη, σίγουρα θα εκτιμηθούν για την υψηλή τους καλλιτεχνική αξία.
GIOVANNI MASSIMO
Μια ζωγραφική, αυτή του Μασίμο, όπου σχέδιο και χρώμα ενώνονται, όπου σκέψη και όραμα συγκλίνουν σχεδόν μαγικά προς το προσωπικό σύμπαν του εκθέτη. Αυτός ο νεαρός ζωγράφος από τη Νάπολι, που παρουσιάζει στην γκαλερί «Semaforo» 30 από τα τελευταία του έργα, θέλει να μας χαρίσει περισσότερο από μια «εμπλεκόμενη» ζωγραφική, μια ειλικρινή παλέτα όπου τρυφερά αναδύονται τοπία και γυναικείες φιγούρες, διαμορφωμένη από μια «σχεδόν πάντα» βιολετί καλλιτεχνική αύρα. Είναι μια συνεχής «ρυθμική» αναζήτηση που ο Γιοβάννι Μασίμο επιδιώκει στις δημιουργίες του· είναι ένα ευχάριστο χρωματικό και ποητικό παιχνίδι το αποτέλεσμα κάθε πίνακα. Και ακόμα και εκεί όπου η λάμψη των χρωμάτων φαίνεται να ξεφεύγει, κυριαρχεί η έννοια της ενότητας: ζωγραφική, επομένως, a priori, έγκυρη και ευχάριστη από αυτόν τον νεαρό καλλιτέχνη του νότου.
SALVATORE BARRACO
Πέντε χρόνια έχουν περάσει από τότε που ο Σαλβατόρε Μπαράκο ζει και εργάζεται στη Φλωρεντία, μετά από μια περίοδο χρήσιμων εμπειριών στη Σικελία και τη Βενετία.
Έχει διανύσει σημαντικό καλλιτεχνικό και ζωγραφικό δρόμος αυτός ο νεαρός από τον νότο, από τότε που, ντροπαλός, παρουσίαζε τα πρώτα του έργα που εκτελέστηκαν στην πόλη μας.
Η καλλιτεχνική ζωή στη Φλωρεντία, πρέπει δυστυχώς να το παραδεχτούμε, για ξένους ή όχι, ήταν και είναι πολύ σκληρή, και έτσι και για τον αξιόλογο Μπαράκο.
Στην Μπαράκο δεν υπήρξε εξαίρεση. Αλλά τώρα ο σωτήρας μας έχει γίνει σίγουρος για τον εαυτό του και για την τέχνη του· ο κόσμος του αποτελείται από ύλη και από αυτήν αναδύονται τοπία και φιγούρες, θλιμμένες ή ρομαντικές, δαγκωτικές ή γκροτέσκ. Ινστινκτιβός από φύση, αταβικά εμποτισμένος με τα χρώματα της όμορφης σικελικής γης του, ο Μπαράκο έκλεισε σε αυτή την προσωπική του έκθεση στη «Saletta Conti» όλο το «εγώ» του, πολιτισμικό και ζωγραφικό.
Αυτό το αγκαθωτό σύρμα που ξεχωρίζει, πραγματικά τρυφερό, στη δεξιά κάτω πλευρά του «Sicilia '68» (μία από τις τελευταίες εργασίες του καλλιτέχνη) μας δείχνει ίσως τη διάσπαση μιας άγχους που έχει περάσει και παρόν στο πνεύμα του Σαλβατόρε: θέλει να είναι η ορατή υπογραφή ενός νεαρού σύγχρονου σε αυτή τη σημερινή κοινωνία μας.
ΡΕΝΤΖΟ ΓΡΑΤΣΙΝΙ
Σήμερα στις 18:00, στο «Palazzo Vecchio», εγκαινίαση της προσωπικής έκθεσης του Ρέντζο Γκράτσινι. Ο Ρέντζο Γκράτσινι γεννήθηκε στη Φλωρεντία το 1916. Η δραστηριότητά του ξεκινά από το 1945. Μελέτησε στο Ινστιτούτο Τέχνης της Φλωρεντίας, όπου σήμερα διδάσκει. Οι πολλές προσωπικές του εκθέσεις έχουν πάντα αποσπάσει καλή κριτική επιτυχία· έχει συμμετάσχει πολλές φορές στη Bienale, στη Quadriennale και στη Bienale της χαρακτικής. Έχει λάβει πολλά και σημαντικά βραβεία. Πάντα με πρόσκληση, έχει συμμετάσχει σε διάφορες εκπροσωπητικές εκθέσεις της ιταλικής ζωγραφικής στην Ευρώπη, στην Αυστραλία και στην Αμερική.
Τα έργα του βρίσκονται σε ιταλικά και ξένα μουσεία, καθώς και σε πολλές ιδιωτικές συλλογές.
Λουνάρντι
← View all 679 archival documents · Biography of Theodoros Markellos