Фотография на страница от списание 'ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ', издадена през 1982 г., съдържаща статия за художника Θ. ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ и неговата изложба, както и част от текста на друга статия, вероятно за Кοψίδη.
Φωτογραφία Εκδήλωσης — 1982
'Ο "Άργος του Τύπου της Ανατολής
ΕΤΟΣ ΙΔΡΥΣΕΩΣ 1911
ΟΔΟΣ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ 7
ΤΗΛ.3210.310 3253.680
ΑΠΟΚΟΜΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ
ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙΟΔΙΚΩΝ
'Απόκομμα
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Χρονολογία .......4 ΙΑΝ. 1982......
1982
13
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ 4-1-1982
Θ. ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ
Γκαλερί «Συλλογή»
'Ο γνωστός ζωγράφος Μάρκελλος παρουσιάζει δου-
λιά του στη γκαλερί «Συλλογή». Οι πίνακες που εκ-
θέτει φιλοτεχνήθηκαν τα δυο τελευταία χρόνια και εί-
ναι μια έπικυρωση, που δίχως ν’ αλλάξει ζωγραφικό
δραμα, ο καλλιτέχνης, απροβλέπει στην πληρότητα, κι
έναργεια των υφολογικών του προβλημάτων,
Σαν άνθρωπος ο Μάρκελλος είναι μοναχικός, απο-
μονωμένος, επίσητά να διολισθήσει αδόρυβα ανάμε-
σα στον κόσμο. Χρόνια διακονεί αποκλειστικά και
μόνο στην τέχνη, γιατί είναι η μόνη που προσδιορί-
ζει την ύπαρξή του. Λέει πώς ο διάλογός του με
τους άνθρωπους και γενικά με την πραγματικότητα,
dιαμειβεται σ’ αυτόν, μόνο διά μέσου της τέχνης.
"Ετσι, ή ζωγραφική του είναι και η μοναδική σχέση
του έγω του με τον έξω κόσμο.
Σέβεται από τη θέση αυτή την πραγματικότητα,
κι αποζητά την εικαστική της απόδοση να είναι όσο
το δυνατό περισσότερη, για να μεταδόσει την αμε-
ση συγκίνηση, που τού προκαλεί. Μα, η ζωγραφική
του Μάρκελλου δεν καταλήγει σε μια προμελετημένη
και υποδουλωτική μίμηση του «δραμένου». Γιατί η ει-
καστική του ιδιοσυγκρασία βρίσκει μέσα στην δραστη
πραγματικότητα πλαστικές αξίες, χρωματικές ένορ-
χητρώσεις, ποιητικές έστιες φωτισμού, συνθετικές
ρυθμολογήσεις. Είναι αυτές οι έσωτερικές διεργασίες
του Μάρκελλου, που ή παραστατική του τέχνη απο-
πνέει μια ιδιαιτερότητα, τόν έφσυχασμό, την ευφα-
ρία της ψυχής, γιατί κατορθώνει ν’ αποφλοιώσει το
πρόσκαιρο περίβλημα των πραγμάτων.
Γράφει στον καταλόγο της έκθεσης του ο γνωστός
ζωγράφος Κοψίδης: "Στο ζωγραφικό του τόπο πετού-
σαν πέτρες κι αυτός για να εκοικική ζωγραφία
Και πετούσε ο Κοψίδης από τότο σε τότο, άερ-
ος, ταξιδεύοντας δίχως αποσκευές, έτοιμος για αν-
tοδημίες. Όρθοπελυρο τρεχαντήρι ή ψυχή του, δεν
ποδίζει για πολύ σε λιμάνια, δεν δένεται με άνθρω-
πους και τόπους, δεν τραγουδά τ’ απογευματά των
διο σκοπό.
Ταν γνωρίσαμε σαν άριστο, απίθανο άγιογράφο,
του ίστορησε-τοιχογραφικά τόσες εκκλησίες. Μετά-
πράφηκε -άλλου, φιλοτέχνησε το περιφημο λευκωμά-
του, ένα όπτικο κατηγορώ, μια φλογισμένη κοινων-
ή κριτική, σαρκασμός και ειρωνεία κατά του κατε-
τημένου. Κι ύστερα φιλοτέχνησε κοσμική ζωγραφική,
αι, κατά παράξενο τρόπο, είναι τόσο σύγχρονη όσο
αι τόσο μακρινή. Τα τοπία του έχουν ιδανική λιτό-
τητα, που ασφαλώς θα αφενιαν προτού να μολευ-
θούν απ’ τον άνθρωπο, προτού να χαλάσει ή για
την παρουσία του πολιτισμού μας. Απεικονίζει, λα-
τόν, έναν άπλο κι απίθανο κόσμο, που, ωστόσο,
όν περιβάλλει ένας τύπος άσκητικός, μια συγκρά-
ημένη πίκρα που πλανάται στα προσωπά της φτο-
ολογίας. Στη σημερινή του έκθεση, ο Κοψίδης, όπως
τρολογίζει ο Χ. Χρήστου, «είναι η δριστική απομικ-
ρυνσή του από το κλίμα και τις διατυπώσεις των
ασκαλών, και η έπιβολή μιάς καθαρά προσωπικής
κφραστικής γλώσσας».
Μιάς γλώσσας, που σχηματίστηκε με την περιπλά-
ση σε τόσους εικαστικούς τόπους, κι είδε και αν-
thάνθηκε κι ανθολόγησε. Γίνηκαν μέσα του τόσες δρ-
τικές διέγασίες, τόσες αντιπαραβολές και συγκρα-
τείς, πού μπορεί αφοβα κι άδέσμευτα να ζωγραφίσει
ουλούδα μέσα στο σκουπιδότοπο, ιδανικές κοτέ-
ες και γαρούφαλα στη «Χωματερή» στο Λαύριο».
Να πετά στο μυθοπλαστικό κόσμο της παιδικής δι-
eισπολήσης, καβάλα σε ψευτικό αλογάκι. Μπορεί
Κοψίδης να πετά, γιατί του έδωσε ή ζωή δυναμι-
τερά κι ελεύθερη σκέψη.
ΝΙΚΟΣ ΑΛΕΞΙΟΥ
ΕΤΟΣ ΙΔΡΥΣΕΩΣ 1911
ΟΔΟΣ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ 7
ΤΗΛ.3210.310 3253.680
ΑΠΟΚΟΜΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ
ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙΟΔΙΚΩΝ
'Απόκομμα
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Χρονολογία .......4 ΙΑΝ. 1982......
1982
13
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ 4-1-1982
Θ. ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ
Γκαλερί «Συλλογή»
'Ο γνωστός ζωγράφος Μάρκελλος παρουσιάζει δου-
λιά του στη γκαλερί «Συλλογή». Οι πίνακες που εκ-
θέτει φιλοτεχνήθηκαν τα δυο τελευταία χρόνια και εί-
ναι μια έπικυρωση, που δίχως ν’ αλλάξει ζωγραφικό
δραμα, ο καλλιτέχνης, απροβλέπει στην πληρότητα, κι
έναργεια των υφολογικών του προβλημάτων,
Σαν άνθρωπος ο Μάρκελλος είναι μοναχικός, απο-
μονωμένος, επίσητά να διολισθήσει αδόρυβα ανάμε-
σα στον κόσμο. Χρόνια διακονεί αποκλειστικά και
μόνο στην τέχνη, γιατί είναι η μόνη που προσδιορί-
ζει την ύπαρξή του. Λέει πώς ο διάλογός του με
τους άνθρωπους και γενικά με την πραγματικότητα,
dιαμειβεται σ’ αυτόν, μόνο διά μέσου της τέχνης.
"Ετσι, ή ζωγραφική του είναι και η μοναδική σχέση
του έγω του με τον έξω κόσμο.
Σέβεται από τη θέση αυτή την πραγματικότητα,
κι αποζητά την εικαστική της απόδοση να είναι όσο
το δυνατό περισσότερη, για να μεταδόσει την αμε-
ση συγκίνηση, που τού προκαλεί. Μα, η ζωγραφική
του Μάρκελλου δεν καταλήγει σε μια προμελετημένη
και υποδουλωτική μίμηση του «δραμένου». Γιατί η ει-
καστική του ιδιοσυγκρασία βρίσκει μέσα στην δραστη
πραγματικότητα πλαστικές αξίες, χρωματικές ένορ-
χητρώσεις, ποιητικές έστιες φωτισμού, συνθετικές
ρυθμολογήσεις. Είναι αυτές οι έσωτερικές διεργασίες
του Μάρκελλου, που ή παραστατική του τέχνη απο-
πνέει μια ιδιαιτερότητα, τόν έφσυχασμό, την ευφα-
ρία της ψυχής, γιατί κατορθώνει ν’ αποφλοιώσει το
πρόσκαιρο περίβλημα των πραγμάτων.
Γράφει στον καταλόγο της έκθεσης του ο γνωστός
ζωγράφος Κοψίδης: "Στο ζωγραφικό του τόπο πετού-
σαν πέτρες κι αυτός για να εκοικική ζωγραφία
Και πετούσε ο Κοψίδης από τότο σε τότο, άερ-
ος, ταξιδεύοντας δίχως αποσκευές, έτοιμος για αν-
tοδημίες. Όρθοπελυρο τρεχαντήρι ή ψυχή του, δεν
ποδίζει για πολύ σε λιμάνια, δεν δένεται με άνθρω-
πους και τόπους, δεν τραγουδά τ’ απογευματά των
διο σκοπό.
Ταν γνωρίσαμε σαν άριστο, απίθανο άγιογράφο,
του ίστορησε-τοιχογραφικά τόσες εκκλησίες. Μετά-
πράφηκε -άλλου, φιλοτέχνησε το περιφημο λευκωμά-
του, ένα όπτικο κατηγορώ, μια φλογισμένη κοινων-
ή κριτική, σαρκασμός και ειρωνεία κατά του κατε-
τημένου. Κι ύστερα φιλοτέχνησε κοσμική ζωγραφική,
αι, κατά παράξενο τρόπο, είναι τόσο σύγχρονη όσο
αι τόσο μακρινή. Τα τοπία του έχουν ιδανική λιτό-
τητα, που ασφαλώς θα αφενιαν προτού να μολευ-
θούν απ’ τον άνθρωπο, προτού να χαλάσει ή για
την παρουσία του πολιτισμού μας. Απεικονίζει, λα-
τόν, έναν άπλο κι απίθανο κόσμο, που, ωστόσο,
όν περιβάλλει ένας τύπος άσκητικός, μια συγκρά-
ημένη πίκρα που πλανάται στα προσωπά της φτο-
ολογίας. Στη σημερινή του έκθεση, ο Κοψίδης, όπως
τρολογίζει ο Χ. Χρήστου, «είναι η δριστική απομικ-
ρυνσή του από το κλίμα και τις διατυπώσεις των
ασκαλών, και η έπιβολή μιάς καθαρά προσωπικής
κφραστικής γλώσσας».
Μιάς γλώσσας, που σχηματίστηκε με την περιπλά-
ση σε τόσους εικαστικούς τόπους, κι είδε και αν-
thάνθηκε κι ανθολόγησε. Γίνηκαν μέσα του τόσες δρ-
τικές διέγασίες, τόσες αντιπαραβολές και συγκρα-
τείς, πού μπορεί αφοβα κι άδέσμευτα να ζωγραφίσει
ουλούδα μέσα στο σκουπιδότοπο, ιδανικές κοτέ-
ες και γαρούφαλα στη «Χωματερή» στο Λαύριο».
Να πετά στο μυθοπλαστικό κόσμο της παιδικής δι-
eισπολήσης, καβάλα σε ψευτικό αλογάκι. Μπορεί
Κοψίδης να πετά, γιατί του έδωσε ή ζωή δυναμι-
τερά κι ελεύθερη σκέψη.
ΝΙΚΟΣ ΑΛΕΞΙΟΥ
← View all 679 archival documents · Biography of Theodoros Markellos