Κριτική για την έκθεση του Θεόδωρου Μάρκελλου στην Η Καλλιθέα (1980)

γραφική φυσική ύπαρξη ελλάδος
καλλιτέχνης δεν παρεσύρθη στόν έντυπο
ποισιασμό γιά τόν όποιο πολύ προσφέρεται
τό θέμα του. Στούς πίνακες του περισσότερο
προσπαθεί νά συλλάβη παραστατικά και
νά υποδηλώση τήν φυσική πού
κρύβεται στά παλαιά κτίσματα, στά νεα
στάν αφά. Κατοικίες δατόν, μέγα-
ρά, ύδατινοι βρόμι με βάρκες και γόνδο-
λαι, μ' Εναν κόσμο πού δεν πολυφαίνε-
ται στούς πίνακες, ή δίως δεκι, αναπόσπαστος
από τό περιβάλλον, κρατούν στ΄ κάθε μόριο
όλης τήν άναση τών άνθρωπων και τόν μυ-
στικό παλμό τών συμβάντων και τών ει-
κόνων τών περασμένων.
'Ο καλλιτέχνης
απόδοθηκε τήν ακτινοβολία δύο αυ-
tών και στ΄ δισφόρους δαθμούς καταρρί-
ψεις ζωγραφική νά τήν αποδώση. 'Η πύλη
ενός μιάς γειτονιάς με τίς παμπάλαιες
κάπορτες, ένα σούρουση ένα απόδροχο κά-
που, κινούν τό συναισθήμα και τό θερ-
μαίνουν ώς τή δημιουργία σπινθήρως
ή φωταυγείας.
'Η τεχνοτροπία τών πινάκων αυτών εί-
ναι περισσότερο ή λιγότερο ελευθέρου
χρωστήρος. Τά χρώματα και αι άποχρώ-
σεις, κάνκινο, καφέ, κίτρινο, σκούρο, κυα-
νοί και κυανόρισο, λαδί, συνθέτουν ένα άπτι-
κό αποτέλεσμα ζωπρότερο ή αμβρότερο
κατά τό θέμα. 'Αναφέρω μερικά έργα
αντιπροσωπευτικά: «Σούροπος». Μέσα
στήν άσαρεια ένδο σκιερού συνόλου ε-
πού αρίστερα τονίζει ένα κόκκινο, στίτια
και μία γόνδολα. «Παλάχτη» (μέγαρο)
σε δημιούργηση. Στό καφέρυβρο πού έπικριτε,
τό κτίριο, κοκκινίστο και λευκάστο, μοιά-
ζει μία δραμα. «Σούροπος στό Μουράνο».
Σπίτια, κανάλια. «Παλάχτη». Χαρακτηρι-
στικό μέτη τήν κινοστοιχία τών τεστόστων
θυρών κατά τόν δικό του ίππον τό καγ-
κελώτο μπαλκόνι πού πιάνει δλο τό Κανάλ
κρος τής δωρες. εχειμώνας στό Κανάλ
Γκράντε. Κυανοί τρούλιοι, στά νερά πα-
λακίτες γιά τή γόνδολες. ελαϊκή συνοι-
κίας. 'Από δύο κι από κεί καναλιού
με τίς βάρκες τριώρο τοπί, με κά-
ποια μορφή σ' Ένα παράθυρο, Ένα δέν-
τρο και δίπλα χαμηλότερο περίεργο κτί-
σμα με σκούρες πόρτες και σκαλιά στό
κανάλι. 'Απέναντι, έλλα διόροφα τή τρι-
κόρα, καρετιά, κιτρινιπά, με σοφίτες
και καμινάδες.
Στήν Βενετσιάνικη Εκθεσί του δ Θ.Μ.
τοποθέτησε και τρείς μεγάλες παλαιότε-
ρες Ελαιογραφίες του, πού κατά κάποιο
τρόπο, ποικίλλουν ή μάλλον, παρά τήν
άποδοση αυτοτελές τους, δισκομούν τό
εικονικό τοπίο τής αίθουσης. Τό ένα εί-
ναι όραση αυτοπροσωπογραφία τού καλ-
λιτέχνου, με μία παλάτα, πού ή δήλ
εμβάσις τής έναρμονίζεται με τό περι-
βάλλον. 'Η άλλη, επαλίδες Βενετσιάνος,
φέρνει τή σκέψη πώς κάπου έκει σ' Ένα
άπ' τ' άρχοντικά ή τά γάρμενα σπίτια,
ό μεγαλόδωμος γέρος άναπολεί τή ζωή
του κι έκεινον πού Εργαν. Φορεί πλού-
σιο καφέ σάκκο, κάτι κόκκινο από μέσα
και τ' δαπρα μουστάκια του πέφτουν του.
Τό ένα χέρι είναι άκουμπισμένο πίσω
στό έρειστό του καθίσματος και στήν
κουρσαμένη έκφρασή του με τά μισδαλεί-
στα μάτια, είναι σά νά Έχουν μαζευτή
όλα τή χρόνια τής Βενετίας.
'Η τρίτη Ελαιογραφία, μιάς καπέλ-
λας, είναι θαυμάσιο γυμνό, έργο παρα-
μονής τού καλλιτέχνη στήν 'Ισπανία.
'Η νέα, είναι μέ τά χέρια πίσω και τόν
κορμό έλαφρότατο γυμνό δεξιά, με ωά-
τω πού λοξοκοιτάζουν σά λίγο δγρια κά-
τω από τά κάπου διακειταστα μολλία
πού πέφτουν από τής δυο μεριές με μό-
λις διακρινόμενο αριστερά τό χέρισμά
τους. 'Έχει ένα χρυσό δραχμίδι στό
μπράτσο και τό δρομο σύμα τής Δλο
ροδίδει με ΙΔΩ - εκεί κοκκινιέρας άπο-
χρώσεις, πού σού δίνουν μεγαλύτερα ζω-
τάνια. Μιά απ' τίς κόρες τής Κόρδοβας
ή τής Σεβίλλιας, με τό 'Ανθαλουσιακό
και Μαυριτάνικο αίμα.
ΕΠΑΜ. ΚΑΟΥΡΗΣ
"Η ΚΑΛΙΘΕΑ"
6-9-1980