# Σεγγοβια τοπιο με φοντο το Υδραγογιο

**Catalog number:** M885
**Artist:** Theodoros Markellos (1925–2015)
**Category:** Greece
**Technique:** Oil on Canvas
**Base:** Canvas
**Dimensions:** 38 × 55 cm
**Image:** https://markellosart.com/img/gal/Greece/R-0492_55-38_M885%CE%A3%CE%B5%CE%B3%CE%B3%CE%BF%CE%B2%CE%B9%CE%B1%20%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%B9%CE%BF%20%CE%BC%CE%B5%20%CF%86%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%20%CF%84%CE%BF%20%CE%A5%CE%B4%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BF.jpg
**Page (EN):** https://markellosart.com/en/painting/segovia-landscape-with-aqueduct-background-m885
**Page (GR):** https://markellosart.com/gr/painting/seggovia-topio-me-fonto-to-ydragogio-m885
**Page (ZH):** https://markellosart.com/zh/painting/%E5%A1%9E%E6%88%88%E7%BB%B4%E4%BA%9A%E8%83%8C%E6%99%AF%E6%9C%89%E6%B0%B4%E9%81%93%E6%A1%A5%E7%9A%84%E9%A3%8E%E6%99%AF-m885

## Description

Ανοιχτόχρωμες αψίδες από ασβεστόλιθο διατάσσονται σε μετρημένες σειρές κατά μήκος της σεγοβιανής πλαγιάς, με το ρωμαϊκό υδραγωγείο να επιβάλλεται στον ορίζοντα με πέτρινη ακρίβεια.

Το φως του ήλιου απλώνεται πάνω από τους ήρεμους λόφους της Σεγκόβια, με το ρωμαϊκό υδραγωγείο να υψώνεται στο βάθος σαν πέτρινη σπονδυλική στήλη στον ουρανό. Η σύνθεση αναπτύσσεται οριζόντια, θεμελιωμένη σε γήινες ώχρες και απαλές καφεοκόκκινες αποχρώσεις που διαμορφώνουν χωράφια ζεσταμένα από τον ήλιο και φθαρμένα μονοπάτια στο πρώτο επίπεδο. Οι ανοιχτόχρωμες αψίδες από ασβεστόλιθο του υδραγωγείου στέκονται ψηλά πίσω τους, αποδοσμένες με ανοιχτούς γκρίζους τόνους και διακριτικές σκιές που αποκαλύπτουν την παλαιότητα και τη δομή τους. Αμυδρά πράσινα ιχνηλατούν αραιή βλάστηση, ενώ ο ουρανός λάμπει σε θολά γαλάζια, ενισχύοντας την ηρεμία ενός διαυγούς απογεύματος. Η πινελιά ποικίλλει — ακριβής κατά μήκος της τοιχοποιίας του υδραγωγείου, πιο ελεύθερη στο έδαφος — για να χτίσει βάθος μέσα από επάλληλα επίπεδα και φθίνουσα κλίμακα. Η προοπτική οδηγεί το βλέμμα προς το εσωτερικό, από το κοντινό έδαφος ως τις απομακρυσμένες κορυφογραμμές, τιμώντας το μνημείο ως διαχρονική παρουσία παρά ως θέαμα. Οι αψίδες του υδραγωγείου αγκυροβολούν τη σκηνή με ήσυχη μνημειακότητα, ενώ το γύρω τοπίο — λιτό, ηλιόλουστο και βαθιά γαλήνιο — δίνει αφορμή για στοχασμό σχετικά με το πώς η ιστορία επιμένει μέσα στη σιωπή. Το φως μοιάζει ανηρτημένο ανάμεσα στην πέτρα και τη γη, ανάμεσα σε ό,τι κτίστηκε και σε ό,τι παραμένει.
