— 1956
Φωτογραφία Εκδήλωσης — 1956
262 ORIENTE
δεν τον ενδιαφέρει καθόλου η πολύ σύγχρονη τέχνη, καθώς ζει με την πεποίθηση ότι πρόκειται για μια παροδική μόδα. Γι’ αυτό μελέτησε την τεχνική της ισπανικής ζωγραφικής, αυτού του Βελάσκεθ που αποτελεί πάντα μια ανεκτίμητη σχολή. Θέλει να συνδυάσει την χρωματική παλέτα του ιμπρεσιονισμού με την κλασική τεχνική, όλα αυτά μέσα από μια δυναμική εμπειρία του φωτός, που τον οδηγεί να αποφεύγει τις γκριζωπές αποχρώσεις.
Η υποδοχή από την ισπανική κριτική ήταν εξαιρετικά ευνοϊκή προς τους τρεις ζωγράφους. Για τον Μάρκελλο έγραψε ο Φιγυρόλα-Φερέτι: «Ο Θεόδωρος Μάρκελλος είναι ο εκπρόσωπος... του χρωματισμού, ο οποίος αποδίδει μέγιστη αξία στην εξερεύνηση των χρωμάτων. Ο ζωγραφικός του τρόπος, ιμπρεσιονιστικής καταγωγής, πετυχαίνει πιο ευαίσθητες αποχρώσεις σε ορισμένα μικρομεγέθης καμβάδες, όπου, με ελεύθερο, ζωντανό και ενεργητικό πινελιά, κατασκευάζει αστικές προοπτικές εξαιρετικής ποιότητας» (Arriba, 18-Ιουνίου-1955). Ο Αντόνιο Κόμπος έγραψε: «Ο Μάρκελλος έχει τυφλωθεί από το εκρηκτικό μεσογειακό φως και είναι ένας λαμπερός χρωματιστής, ο οποίος, χωρίς χρωματικές αποχρώσεις, χρησιμοποιεί τολμηρά την παλέτα του. Με τους καμβάδες του "Πλαζά Μαγιόρ", "Φθινόπωρο" και "Λίμνη του Ρετίρο", γεμάτους επιτυχίες, είναι σίγουρα... αυτός που φτάνει καλύτερα στο πνεύμα της εποχής» (Ya, 22-Ιουνίου-1955). Αυτά τα εγκώμια είναι απολύτως δίκαια και επιτυγχάνουν να τονίσουν αυτή τη πλαστική ικανότητα του Μάρκελλου να αποτυπώνει το φως ως ψυχή μιας τοπιογραφίας.
Ο Μάρκελλος, αφού γνώρισε τους ισπανικούς κλασικούς, σκέφτεται να μεταβεί στη Γαλλία για να ολοκληρώσει τη γνώση του για τις ιμπρεσιονιστικές σχολές. Τέλος, ας σημειώσουμε το ενδιαφέρον που προκάλεσε ένας Παντοκράτορας, σε ξύλινη επιφάνεια, του οποίου, στην Εθνική Έκθεση Εικόνων της Μαδρίτης, ένα μήνα πριν.
χρησιμοποιεί την αγκάτιντα. Γι’ αυτό, έχει δείξει μεγάλο ενδιαφέρον για την τεχνική της σχέδισης, όπως φαίνεται καθαρά από την τεχνική των εκτεθειμένων έργων.
Εργαζόμενος σε διάφορα θέματα, συνθέσεις, φιγούρες, γυμνό, αναζητά και πετυχαίνει την έκφραση του συναισθήματος στη δουλειά του, και εκτελεί το σχέδιο με συναίσθημα χαρακτικής, νικώντας τη μεγαλύτερη δυσκολία σε αυτή την τέχνη.
Εκθέσεις Βοσαντίνας Τεχνών. Μαδρίτη.
Είναι ένας ζωγράφος που τον απασχολεί έντονα η ζωγραφική φύση του πίνακα, πολύ απασχολημένος με θέματα βαθιά ανθρώπινα, κάτι που τον οδηγεί να ασχολείται προτιμησιακά με ό,τι δείχνει τον πόνο. Αυτό φαίνεται στα έργα του Γκόγια ή Σολάνα, μαύρη ζωγραφική με συναίσθημα χαρακτικής. Αν και νιώθει μια ορισμένη τάση προς
δεν τον ενδιαφέρει καθόλου η πολύ σύγχρονη τέχνη, καθώς ζει με την πεποίθηση ότι πρόκειται για μια παροδική μόδα. Γι’ αυτό μελέτησε την τεχνική της ισπανικής ζωγραφικής, αυτού του Βελάσκεθ που αποτελεί πάντα μια ανεκτίμητη σχολή. Θέλει να συνδυάσει την χρωματική παλέτα του ιμπρεσιονισμού με την κλασική τεχνική, όλα αυτά μέσα από μια δυναμική εμπειρία του φωτός, που τον οδηγεί να αποφεύγει τις γκριζωπές αποχρώσεις.
Η υποδοχή από την ισπανική κριτική ήταν εξαιρετικά ευνοϊκή προς τους τρεις ζωγράφους. Για τον Μάρκελλο έγραψε ο Φιγυρόλα-Φερέτι: «Ο Θεόδωρος Μάρκελλος είναι ο εκπρόσωπος... του χρωματισμού, ο οποίος αποδίδει μέγιστη αξία στην εξερεύνηση των χρωμάτων. Ο ζωγραφικός του τρόπος, ιμπρεσιονιστικής καταγωγής, πετυχαίνει πιο ευαίσθητες αποχρώσεις σε ορισμένα μικρομεγέθης καμβάδες, όπου, με ελεύθερο, ζωντανό και ενεργητικό πινελιά, κατασκευάζει αστικές προοπτικές εξαιρετικής ποιότητας» (Arriba, 18-Ιουνίου-1955). Ο Αντόνιο Κόμπος έγραψε: «Ο Μάρκελλος έχει τυφλωθεί από το εκρηκτικό μεσογειακό φως και είναι ένας λαμπερός χρωματιστής, ο οποίος, χωρίς χρωματικές αποχρώσεις, χρησιμοποιεί τολμηρά την παλέτα του. Με τους καμβάδες του "Πλαζά Μαγιόρ", "Φθινόπωρο" και "Λίμνη του Ρετίρο", γεμάτους επιτυχίες, είναι σίγουρα... αυτός που φτάνει καλύτερα στο πνεύμα της εποχής» (Ya, 22-Ιουνίου-1955). Αυτά τα εγκώμια είναι απολύτως δίκαια και επιτυγχάνουν να τονίσουν αυτή τη πλαστική ικανότητα του Μάρκελλου να αποτυπώνει το φως ως ψυχή μιας τοπιογραφίας.
Ο Μάρκελλος, αφού γνώρισε τους ισπανικούς κλασικούς, σκέφτεται να μεταβεί στη Γαλλία για να ολοκληρώσει τη γνώση του για τις ιμπρεσιονιστικές σχολές. Τέλος, ας σημειώσουμε το ενδιαφέρον που προκάλεσε ένας Παντοκράτορας, σε ξύλινη επιφάνεια, του οποίου, στην Εθνική Έκθεση Εικόνων της Μαδρίτης, ένα μήνα πριν.
χρησιμοποιεί την αγκάτιντα. Γι’ αυτό, έχει δείξει μεγάλο ενδιαφέρον για την τεχνική της σχέδισης, όπως φαίνεται καθαρά από την τεχνική των εκτεθειμένων έργων.
Εργαζόμενος σε διάφορα θέματα, συνθέσεις, φιγούρες, γυμνό, αναζητά και πετυχαίνει την έκφραση του συναισθήματος στη δουλειά του, και εκτελεί το σχέδιο με συναίσθημα χαρακτικής, νικώντας τη μεγαλύτερη δυσκολία σε αυτή την τέχνη.
Εκθέσεις Βοσαντίνας Τεχνών. Μαδρίτη.
Είναι ένας ζωγράφος που τον απασχολεί έντονα η ζωγραφική φύση του πίνακα, πολύ απασχολημένος με θέματα βαθιά ανθρώπινα, κάτι που τον οδηγεί να ασχολείται προτιμησιακά με ό,τι δείχνει τον πόνο. Αυτό φαίνεται στα έργα του Γκόγια ή Σολάνα, μαύρη ζωγραφική με συναίσθημα χαρακτικής. Αν και νιώθει μια ορισμένη τάση προς
← View all 679 archival documents · Biography of Theodoros Markellos