Κριτική για την έκθεση του Θεόδωρου Μάρκελλος στη Φλωρεντία

Ακόμα και οι ζωγράφοι πατούν στα λιβάδια

Πριν από μερικές ημέρες εγκαινιάστηκε, στους χώρους της γκαλερί «Palazzo Vecchio» στη Φλωρεντία, μια ατομική έκθεση του Έλληνα ζωγράφου Theodor Markellos: βρισκόμαστε μπροστά σε μια σειρά έργων, συνδεδεμένων με πολύ γνωστά σχήματα, αναπαραστατικά, που προτείνονται, ας πούμε, για αυτά που είναι και για αυτά που, χωρίς μεγάλες απαιτήσεις, μπορούν να «προτείνουν» στην πρώτη ματιά. Υπάρχει σε αυτές τις σελίδες, επομένως, η ελεύθερη έκφραση μιας φαντασίας που στοχεύει να κάνει τις υπολογισμούς, σωστά και μόνο, με αυτόν τον Markellos δεν αισθάνεται ποτέ να αποτυγχάνει: και είναι προτάσεις και πάθη που έχουν λίγο ή τίποτα να κάνουν με μια ανοιχτή και πραγματική όραση των πραγμάτων και του κόσμου και που, ως εκ τούτου, παραμένουν σχεδόν πάντα πνιγμένα στη μέση μιας «οικογενειακής ιστορίας» υποστηριζόμενης από εικονογραφικά στοιχεία (θαλάσσια, φιγούρες και τοπία, για παράδειγμα) που είναι λιγότερο αντιδραστικά. Και ο Markellos «είδε» και αφηγήθηκε όλα αυτά με τη σπουδαία λίστα ενός αποκαταστάτη: από εδώ η αδιαμφισβήτητη αυθορμητικότητα της δουλειάς του και η φανερή συνοχή της αφήγησης του: μια αφήγηση που, μεταξύ απιστίας χαράς και αιφνιδιαστικών εγκαταλείψεων, φαίνεται να ψάχνει για το πράσινο λιβάδι των αρχαίων μας αγάπης. Ο τόπος, κλεισμένος σε μια θήκη, είναι πλέον ιερός και αδιαβίβαστος: αλλά οι ζωγράφοι, όπως γνωρίζουμε, μερικές φορές κάνουν ότι δεν ξέρουν να διαβάζουν και, αντίθετα, συνεχίζουν να πατούν ακόμα και σε αυτά τα λιβάδια που, αντίθετα, θα έπρεπε να εγκαταλείψουν, από καιρό, για περισσότερους από έναν λόγους. Και για καλή κατανόηση...

Για μια
νέα
παιδική ηλικία
Cozzado Mqzzsom