Κριτική Ζ' Πανελλήνιας Έκθεσης Τεχνών από Μ.Χ. Κωνσταντόπουλο
Δημοσίευμα Τύπου
ΤΕΧΝΟΚΡΙΤΙΚΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ , Αθήνα
ΤΕΧΝΟΚΡΙΤΙΚΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ
Η Ζ' ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ
Ζον 'Η ζωγραφική — "Εργα και έκθεσαι. — Ελς τό Ζάππειον Μέγαρον.
Του καλλιτεχνικού συνεργάτου μας
κ. Μ. Χ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ
Συνεχίζουμε σήμερα τάς κριτικές μας διά τά εργα ζωγραφικής της Ζ’ Πανελληνίου:
‘Η ζωγραφική — Παπά παρουσιάζει άρχει ακουστικά παραδείγματα από αφρικανικά παραδείγματα, χρώμα, μετρητικά αφαίρεσι, τοπική στάμβαφαρα και συγχρονισμένη αρμονική αντίληψη χαρακτηρίζει τά Έργα της (‘Αριθ. 44, 45 και 46).
‘Ο Σπύρος Βασιλείου είναι ελληνικός συγγραφέας. Έχει έλληνική φιλοσοφία. Δεν απομακρύνεται από τά να ακολουθήσει μόδες… «Η πόλη» (‘Αριθ. 49) και «Συνοικία» (‘Αριθ. 50). Τό χρώμα του είναι καθαρό.
‘Ο Χάρης Βογιατζής είναι ζωγράφος άξιος. Μέσα στά φαινομενικά αφηρημένα έργα του ή θαλάσσα του Αλγαίου (‘Αριθ. 72) τό άσμη χρώμα τών ελασμάτων της ‘Αττικής γνωρίζει τήν πιό εύχρηστη ζωγραφική ερμηνεία του.
Θά αναφέρω έπληση της ‘Μεσαιωνικής Πολιτείας (‘Αριθ. 98) τού Κ. Γιαννακά. ‘Η ‘Πόλη του διαστήματος τού ίδιου είναι φανταστική ένδραση από τρικόμων σέ χρώμα ιδιότυπο. ‘Ο Δ. Γιαννουκάκης πάντα καλλιεργημένος και βαθύς. Ζωγραφική, ποιότητα τις συγχρονισμένες δημιουργίες του.
‘Έργα τελειώμενα από κάθε άποψη 103, 104, 105). ‘Ο Γ. Γουναρόπουλος είναι καλλιτέρους ζωγράφος της παλαιάς φρουράς της ελληνικής προοδεύσεως, πού διαρκώς ανανεώνεται.
‘Ο ‘Ηλίας Δεκούλακος έχει προσωπικό φρος και δικό του νέα έκφραστική μέσα στήν αφηρημένη ζωγραφική. ‘Η παλέττα του έχει ιδιόρρυθμα χρώματα, συγχρονισμένα και η πινέλα του σπάνια Θευσερία. «Ανάμνηση 1962».
‘Ο Σταύρος Δαλάκος είναι καλλιτέχνης. Τό ζωγραφικό του στό πλοίο (‘Αριθ. 128) Έχει συνθετικά προτερήματα, ατμόσφαιρα, χρωματική ποιότητα.
‘Ο Κ. ‘Ηλιάδης εισήλθε και αυτός είς τόν χορό τών αφηρημένων. ‘Υπάρχουν στά έργα του (Ζωγραφική 1 και 2) αναμετρήσεις προτερήματα, αλλά δεν μας δίνουν τίποτα τό καινούργιο. Προτιμώ, χωρίς διαταγή, τόν παλιό ‘Ηλιάδη.
Δίπλα στήν αφηρημένη αντίληψη τόν έργον της. ‘Υπήρξε μαθήτρια τάν έργα της, αλλά άρχισε έκαστη πορεία της Έχει συνέχεια. Τό «Φύλλο τριπτύχου» (‘Αριθ. 171) Έχει δραγωνία, χρωματική άρμονια, δαβάτηρ οόδα. Είναι λυπρό, πού απέκλεισαν τά δύο άλλα κομμάτια τού τριπτύχου. ‘Ετσι κολοβώνεται η διακοσμησία μής δημιουργίας. Τό αλσθήρισμα της Ζέρβα την άδηγη σέ ασωτό δρόμο. ‘Η μεγάλη της καλλιτεχνική ζωγραφική της που πείθει πραγματικά.
‘Ο Γ. Εύκλειδης προσδοκεί. ‘Αφαιρεί πάντα μέ μέτρο και τά έργα του ακτινοβολούν από δυγή χρωματική στοιχεία, άρμονιες απά νιες, ατμόσφαιρα έλληνική. (‘Αριθ. 163, 164, 165).
‘Ο ‘Ορέστης Κανάλλης αποφεύγει τή λεπτομέρεια. ‘Απηλλάγη τή δεσμότη της καθερόμενης φόρμας. Ειδιλλιακό και γεμάτο στά φύλλα τό κομμάτι (‘Αριθ. 202). Σπανιά τη χρωματική εναρμόνιση της δημιουργίας αυτής.
‘Ο Δ. Κεντάκης στή νέα πορεία του καινούργιου. Τά έργα του (Ζωγραφική 1 και 2) είναι τελειώμενα στήν αντίληψη τους. Τό χρώμα του είναι άλλινο.
‘Η Θάλεια Κλεάδη στό πλαστικό άριθ. 225 (Σύνθεση) μάς δίνει χρωματικά στοιχεία με προσωπικό φρος. Όλ άρμονις της — φωτεινή — ύπαρξη στήν έλληνική φωτιά.
‘Ο Χ. Λεσάκης προχωρεί με συνέχεια. Τά εκραστικά και τό χρώμα του σπάνιο σέ συχνές. Δεν εργάζεται στήν τύχη. Οι δημιουργίες του είναι αποτελεσματικά βαθείας μελέτης.
‘Ο Θ. Μάρκελλος απομακρύνεται από τήν ελληνική ζωγραφική, δεν έχει δεν κάνει σωστά. Πάντως τό δεύτερο ρογό του «Περιοχή σιδηροδρόμων» (‘Αριθ. 311) έχει πολύ καλά χρωματικά και συνθετικά στοιχεία, ανάγνωση.
‘Η Κοίλα Μπικιάρη ζωγραφίζει τά δράμα και τό δίτυρο. Τά έργα της ζούν σέ κάθε μούσας παραμυθιδιών, μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητος. (‘Αριθ. 338, 339, 340).
‘Ο Γ. Μουγιός έκτεται ένα έργο τους μέ τίτλον «χωρίδ» (‘Αριθ. 336). ‘Ο πίνακας αυτός έχει, αναμφισβήτητα, συνθετικά και χρωματικά προτερήματα. ‘Η νέα έργασία του έχει συνέχεια και κατελήξει έδω σταδιακά. ‘Ο Μούγιος είναι ζωγράφος. Προσαρμόζεται εύκολα.
‘Η ‘Ελένη Παγκάλου στό «Ελευσινιακό» (372) έχει καλά στοιχεία. ‘Αποτέλεσμα της ανάλυσης.
Τζέννυ Παπαδάκη: «Μάννες»
χς φαντασίας της. Προτιμώ τά μικρά της έργα στήν αντίληψη αυτή.
‘Η Εδα Μπουλουρά συνεχίζει τήν ανοδική της πρόοδο. ‘Η χρωματική της άρμονια μαγείει. Είναι απ’ τίς καλύτερες καλορίστες της αντίληψης. ‘Ο δραγωνία του πινάκα της πάντοτε άρτια. (‘Αριθ. 350, 351, 352). ‘Ο Σπύρος Παπανικολάου έγινε αφηρημένος. Έχει έναν έργο του έξωφαλμένο και στήν νέα πορεία του. (‘Αριθ. 394).
‘Ο Δ. Πουλιανός αφάστατος στήν αρμονία. ‘Η ποιότητα της έργασίας του έχωριζε. Φώς έλληνικό όπλο της έργασίας του (‘Αριθ. 438 και 439). ‘Ο ‘Αυριμιάς δραίνει στίς δημιουργίες του έκ δαθέων.
‘Ο Ν. Σαντοριναίος εξελίσσεται και συγχρονίζεται. Σπάνια χρωματικά και συνθετικά προτερήματα συγκεντρώνουν τά έργα του (457 – 461).
‘Ο Β. Σπηλιόπουλος ζωγραφίζει τώρα αφηρημένος. (‘Αριθ. 486 και 487). ‘Έχουν πρωτοτύπια
Η Ζ' ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ
Ζον 'Η ζωγραφική — "Εργα και έκθεσαι. — Ελς τό Ζάππειον Μέγαρον.
Του καλλιτεχνικού συνεργάτου μας
κ. Μ. Χ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ
Συνεχίζουμε σήμερα τάς κριτικές μας διά τά εργα ζωγραφικής της Ζ’ Πανελληνίου:
‘Η ζωγραφική — Παπά παρουσιάζει άρχει ακουστικά παραδείγματα από αφρικανικά παραδείγματα, χρώμα, μετρητικά αφαίρεσι, τοπική στάμβαφαρα και συγχρονισμένη αρμονική αντίληψη χαρακτηρίζει τά Έργα της (‘Αριθ. 44, 45 και 46).
‘Ο Σπύρος Βασιλείου είναι ελληνικός συγγραφέας. Έχει έλληνική φιλοσοφία. Δεν απομακρύνεται από τά να ακολουθήσει μόδες… «Η πόλη» (‘Αριθ. 49) και «Συνοικία» (‘Αριθ. 50). Τό χρώμα του είναι καθαρό.
‘Ο Χάρης Βογιατζής είναι ζωγράφος άξιος. Μέσα στά φαινομενικά αφηρημένα έργα του ή θαλάσσα του Αλγαίου (‘Αριθ. 72) τό άσμη χρώμα τών ελασμάτων της ‘Αττικής γνωρίζει τήν πιό εύχρηστη ζωγραφική ερμηνεία του.
Θά αναφέρω έπληση της ‘Μεσαιωνικής Πολιτείας (‘Αριθ. 98) τού Κ. Γιαννακά. ‘Η ‘Πόλη του διαστήματος τού ίδιου είναι φανταστική ένδραση από τρικόμων σέ χρώμα ιδιότυπο. ‘Ο Δ. Γιαννουκάκης πάντα καλλιεργημένος και βαθύς. Ζωγραφική, ποιότητα τις συγχρονισμένες δημιουργίες του.
‘Έργα τελειώμενα από κάθε άποψη 103, 104, 105). ‘Ο Γ. Γουναρόπουλος είναι καλλιτέρους ζωγράφος της παλαιάς φρουράς της ελληνικής προοδεύσεως, πού διαρκώς ανανεώνεται.
‘Ο ‘Ηλίας Δεκούλακος έχει προσωπικό φρος και δικό του νέα έκφραστική μέσα στήν αφηρημένη ζωγραφική. ‘Η παλέττα του έχει ιδιόρρυθμα χρώματα, συγχρονισμένα και η πινέλα του σπάνια Θευσερία. «Ανάμνηση 1962».
‘Ο Σταύρος Δαλάκος είναι καλλιτέχνης. Τό ζωγραφικό του στό πλοίο (‘Αριθ. 128) Έχει συνθετικά προτερήματα, ατμόσφαιρα, χρωματική ποιότητα.
‘Ο Κ. ‘Ηλιάδης εισήλθε και αυτός είς τόν χορό τών αφηρημένων. ‘Υπάρχουν στά έργα του (Ζωγραφική 1 και 2) αναμετρήσεις προτερήματα, αλλά δεν μας δίνουν τίποτα τό καινούργιο. Προτιμώ, χωρίς διαταγή, τόν παλιό ‘Ηλιάδη.
Δίπλα στήν αφηρημένη αντίληψη τόν έργον της. ‘Υπήρξε μαθήτρια τάν έργα της, αλλά άρχισε έκαστη πορεία της Έχει συνέχεια. Τό «Φύλλο τριπτύχου» (‘Αριθ. 171) Έχει δραγωνία, χρωματική άρμονια, δαβάτηρ οόδα. Είναι λυπρό, πού απέκλεισαν τά δύο άλλα κομμάτια τού τριπτύχου. ‘Ετσι κολοβώνεται η διακοσμησία μής δημιουργίας. Τό αλσθήρισμα της Ζέρβα την άδηγη σέ ασωτό δρόμο. ‘Η μεγάλη της καλλιτεχνική ζωγραφική της που πείθει πραγματικά.
‘Ο Γ. Εύκλειδης προσδοκεί. ‘Αφαιρεί πάντα μέ μέτρο και τά έργα του ακτινοβολούν από δυγή χρωματική στοιχεία, άρμονιες απά νιες, ατμόσφαιρα έλληνική. (‘Αριθ. 163, 164, 165).
‘Ο ‘Ορέστης Κανάλλης αποφεύγει τή λεπτομέρεια. ‘Απηλλάγη τή δεσμότη της καθερόμενης φόρμας. Ειδιλλιακό και γεμάτο στά φύλλα τό κομμάτι (‘Αριθ. 202). Σπανιά τη χρωματική εναρμόνιση της δημιουργίας αυτής.
‘Ο Δ. Κεντάκης στή νέα πορεία του καινούργιου. Τά έργα του (Ζωγραφική 1 και 2) είναι τελειώμενα στήν αντίληψη τους. Τό χρώμα του είναι άλλινο.
‘Η Θάλεια Κλεάδη στό πλαστικό άριθ. 225 (Σύνθεση) μάς δίνει χρωματικά στοιχεία με προσωπικό φρος. Όλ άρμονις της — φωτεινή — ύπαρξη στήν έλληνική φωτιά.
‘Ο Χ. Λεσάκης προχωρεί με συνέχεια. Τά εκραστικά και τό χρώμα του σπάνιο σέ συχνές. Δεν εργάζεται στήν τύχη. Οι δημιουργίες του είναι αποτελεσματικά βαθείας μελέτης.
‘Ο Θ. Μάρκελλος απομακρύνεται από τήν ελληνική ζωγραφική, δεν έχει δεν κάνει σωστά. Πάντως τό δεύτερο ρογό του «Περιοχή σιδηροδρόμων» (‘Αριθ. 311) έχει πολύ καλά χρωματικά και συνθετικά στοιχεία, ανάγνωση.
‘Η Κοίλα Μπικιάρη ζωγραφίζει τά δράμα και τό δίτυρο. Τά έργα της ζούν σέ κάθε μούσας παραμυθιδιών, μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητος. (‘Αριθ. 338, 339, 340).
‘Ο Γ. Μουγιός έκτεται ένα έργο τους μέ τίτλον «χωρίδ» (‘Αριθ. 336). ‘Ο πίνακας αυτός έχει, αναμφισβήτητα, συνθετικά και χρωματικά προτερήματα. ‘Η νέα έργασία του έχει συνέχεια και κατελήξει έδω σταδιακά. ‘Ο Μούγιος είναι ζωγράφος. Προσαρμόζεται εύκολα.
‘Η ‘Ελένη Παγκάλου στό «Ελευσινιακό» (372) έχει καλά στοιχεία. ‘Αποτέλεσμα της ανάλυσης.
Τζέννυ Παπαδάκη: «Μάννες»
χς φαντασίας της. Προτιμώ τά μικρά της έργα στήν αντίληψη αυτή.
‘Η Εδα Μπουλουρά συνεχίζει τήν ανοδική της πρόοδο. ‘Η χρωματική της άρμονια μαγείει. Είναι απ’ τίς καλύτερες καλορίστες της αντίληψης. ‘Ο δραγωνία του πινάκα της πάντοτε άρτια. (‘Αριθ. 350, 351, 352). ‘Ο Σπύρος Παπανικολάου έγινε αφηρημένος. Έχει έναν έργο του έξωφαλμένο και στήν νέα πορεία του. (‘Αριθ. 394).
‘Ο Δ. Πουλιανός αφάστατος στήν αρμονία. ‘Η ποιότητα της έργασίας του έχωριζε. Φώς έλληνικό όπλο της έργασίας του (‘Αριθ. 438 και 439). ‘Ο ‘Αυριμιάς δραίνει στίς δημιουργίες του έκ δαθέων.
‘Ο Ν. Σαντοριναίος εξελίσσεται και συγχρονίζεται. Σπάνια χρωματικά και συνθετικά προτερήματα συγκεντρώνουν τά έργα του (457 – 461).
‘Ο Β. Σπηλιόπουλος ζωγραφίζει τώρα αφηρημένος. (‘Αριθ. 486 και 487). ‘Έχουν πρωτοτύπια
← View all 679 archival documents · Biography of Theodoros Markellos