Theodoros Markellos — Greek painter, landscapes and seascapes
‹
Απο Καβαλα-κοντα στον στρατονα — 14.00 × 22.00 cm — Theodoros Markellos
Κλικ για μεγέθυνση · Διπλό κλικ για λεπτομέρειες πινελιάς ›

Απο Καβαλα-κοντα στον στρατονα

MK2214


Artist
Theodoros Markellos (1925–2015)
Medium
Oil on Φαζέρ
Dimensions
14.00 × 22.00 cm
Category
Ελλάδα
Υπογραφή
Κάτω δεξιά

Για το Έργο

Οι στρατώνες της Καβάλας επιβάλλουν την ήσυχη εξουσία τους πάνω από κόκκινες κεραμοσκεπές και μια λωρίδα Αιγαίου στο βάθος.

Το φως του ήλιου απλώνεται στην παράκτια πλαγιά της Καβάλας κοντά στους στρατώνες, αποκαλύπτοντας στρώσεις από πέτρα, κεραμίδι και θάλασσα. Ζεστές ώχρες και αποχρώσεις λευκασμένες από τον ήλιο συναντούν απαλά μπλε σε μια ήρεμη έκταση της Βόρειας Ελλάδας, εκεί όπου γη και νερό κρατούν ισορροπία στην ήπια έκταση της σύνθεσης. Ο πίνακας εκτείνεται οριζόντια, αγκυρωμένος σε τοίχους και μονοπάτια του πρώτου πλάνου που οδηγούν προς τα κτίρια του μέσου πλάνου — μερικά με κόκκινες κεραμιδένιες στέγες — πριν ανοιχτεί στο Αιγαίο και τους μακρινούς λόφους. Διαγώνιες γραμμές κατευθύνουν το βλέμμα προς τα μέσα χωρίς επιμονή, ενισχύοντας το βάθος του χώρου με υπονοούμενο παρά με έμφαση. Καθαρό, λαμπερό φως ορίζει τις άκρες σε ασβεστωμένες επιφάνειες και ρίχνει έντονες σκιές, χαρακτηριστικό του απογεύματος στη Μεσόγειο. Η πινελιά μιλά με δύο φωνές: ακριβής όπου η αρχιτεκτονική το απαιτεί, πιο ελεύθερη όπου θάλασσα και ουρανός διαλύονται στην ατμόσφαιρα. Η τεχνική — ελεγχόμενη αλλά ζωντανή — εξισορροπεί την τονική αρμονία με προσεκτική προσοχή στο πώς το φως διατρέχει μορφές και κενά εξίσου. Κανένας άνθρωπος δεν κατοικεί αυτούς τους δρόμους· η απουσία τους γίνεται παρουσία, μετατρέποντας αδειανές αυλές και σιωπηλά σοκάκια σε μάρτυρες της φθοράς του χρόνου. Οι στρατώνες στέκουν αρκετά κοντά ώστε να σημαίνουν κάτι, η εγγύτητά τους εισάγει ένα βαρύ βάρος — ιστορικό, σε επαγρύπνηση — όμως η κυρίαρχη διάθεση αντιστέκεται στο δράμα. Αντ' αυτού, το έργο παρατηρεί: έναν τόπο που κρατείται σε ισορροπία ανάμεσα στη μνήμη και το παρόν, ανάμεσα στην αστική ζωή και τη στρατιωτική εποπτεία, ανάμεσα στη μονιμότητα της πέτρας και την παροδικότητα της κατοίκησης. Η σκηνή διαφυλάσσει κάτι ουσιαστικό για την Καβάλα πριν η εκσυγχρονισμός ή η αναταραχή την αλλάξουν, αποδίδοντας αξιοπρέπεια στη συνηθισμένη τοπογραφία μέσα από υπομονετική προσοχή. Το φως γέρνει πάνω στην πόλη σαν σκόνη αιωρούμενη στη σιωπή.