Εργοστάσιο στη Θάλασσα

Μια χλωμή βιομηχανική σιλουέτα υψώνεται μπροστά σε έναν απαλό γκρίζο ουρανό, με τις κάθετες γραμμές της να διπλασιάζονται στο νερό. Η ατμόσφαιρα αισθάνεται απόλυτα ήρεμη.

Μια βαθιά σιωπή απλώνεται παντού, συγκρατημένη στον χώρο ανάμεσα στο κτίριο και το είδωλό του. Οι σταθερές γραμμές του εργοστασίου συναντούν τον ουρανό, ενώ το νερό επιστρέφει αυτά τα σχήματα σπασμένα και μαλακά. Το δροσερό σχιστόλιθο μπλε του νερού συνδιαλέγεται με τους τοίχους που θερμαίνονται από καπνιστή ώχρα και μια νύξη τούβλου. Η μπογιά στο κτίριο είναι συμπαγής, σκόπιμη, κι όμως αφήνεται να αναπνέει μέσα στον ουρανό και το νερό. Το φως είναι συννεφιασμένο, απλώνεται ομοιόμορφα, αφήνοντας τις σκιές μακριές και ήσυχες. Δεν υπάρχει κανείς εδώ. Μόνο το κτίριο και ο δίδυμός του. Ένα βάρος ακινησίας κατακάθεται πάνω στη σκηνή, σαν να έχει σταματήσει ο πρωινός χρόνος για να ακούσει.