Κεφαλονια σε καρναγιο

Στάχτινος καπνός πλανιέται πάνω από την ακτή της Κεφαλονιάς, εκεί που το κόκκινο κόβει απότομα μέσα στα συντρίμμια κατά μήκος της στάθμης του νερού.

Η σύνθεση ανοίγει κατά μήκος ενός χαμηλού βραχώδους εξώστη: από τα ηλιοκαμένα λευκά του πρώτου πλάνου, το μάτι κινείται προς ένα πυκνό κέντρο μορφών και συντριμμιών στο μέσο πλάνο, κι από εκεί προς τον απαλό ορίζοντα στο βάθος. Κόκκινο σπάει πάνω σε λασπωμένο καφέ, και ένα γαλάζιο απαντά σε σκιασμένο λαδί, με λεπτές διακεκομμένες στεγνές πινελιές σε ώχρα να πιάνουν την επιφάνεια του βράχου. Η εργασία του πινέλου αλλάζει χαρακτήρα: πιο ομαλές στρώσεις πάνω στο νερό, διακεκομμένες και βαριές εκεί που συγκεντρώνεται η βία, με το χρώμα πυκνό και σερτό. Το φως πέφτει κάθετα από πάνω, ένα σκληρό μεσογειακό φως που κοφτεί τις σκιές και ξεχωρίζει κάθε κίνηση από κάτω. Γύρω από όλα, η ησυχία που απλώνεται στο νησί — η ησυχία που κουβαλά πένθος αφού ο θόρυβος έχει καταλαγιάσει.