Λερος

Η Λέρος απλώνεται πέρα από το κοβαλτένιο νερό, με μια ασβεστολιθική ράχη να σχεδιάζει την απέναντι ακτή σε σκληρές, ανοιχτόχρωμες μορφές.

Όλα φαίνονται συγκρατημένα μέσα σ' αυτό το υψηλό, καθαρό φως. Ξεκινά κανείς από κάτω, με τη χαμηλή βλάστηση και τους ανοιχτόχρωμους βράχους, ακολουθώντας την ακτογραμμή καθώς καμπυλώνει προς τους ασβεστωμένους τοίχους. Τα βαθιά μπλε του νερού και του ουρανού σπάνε από τη ζεστή ώχρα του χώματος και τον κιμωλιόχρωμο σοβά. Μόνο εκείνες οι μικρές πινελιές τερακότα στις στέγες. Η πινελιά είναι τόσο ακριβής στα κτίρια, κι ύστερα ανοίγει, αφήνει ελεύθερο τον ουρανό και το νερό. Εκείνο το φως οξύνει κάθε σκιά κάτω από μια γείσα, τραβώντας ψυχρά μπλε μέσα στις κοιλότητες. Κάτι σαν ακινησία κρατά την ώρα σε εκείνη τη σιωπηλή παύση ανάμεσα στο μεσημέρι και το απόγευμα.