Μακρινιτσα

Η Μακρινίτσα κατεβαίνει σε βαθμίδες από τερακότα, με τους κυπαρίσσους να συγκρατούν τις στέγες, κι ο Παγασητικός να ξεθωριάζει στο βάθος.

Μια ήρεμη ζεστασιά κατοικεί σε αυτόν τον τόπο, χωμένη στην κλίση του λόφου. Οι τοίχοι φέρουν όλους εκείνους τους γήινους τόνους — ώχρα και σιένα — στους οποίους αποκρίνονται τα ελαιόχρωμα πράσινα που κρύβονται ανάμεσά τους. Κι έπειτα εκείνο το απαλό λευκό, εκεί που ο ήλιος βρίσκει τη γωνία του. Μακριές, ήπιες σκιές αρχίζουν να απλώνονται πάνω στην πέτρα. Οι γραμμές της αρχιτεκτονικής είναι τόσο καθαρές, κι ωστόσο τα δέντρα και ο ουρανός αναπνέουν γύρω τους με άνεση. Οι ψηλοί κυπάρισσοι στέκονται ολόισιοι, σταθεροποιώντας την οριζόντια ροή όλων εκείνων των στεγών. Ο χρόνος αργεί εδώ.