Παρισι,λυμνη σε παρκο με κοσμο,η Κατινα

Μια παριζιάνικη λίμνη κρατά τον ωχρό ουρανό του απογεύματος, κι εκεί στην όχθη η Κατίνα στέκει λίγο πιο πέρα από τους υπόλοιπους.

Μορφές μαζεύονται κατά μήκος της όχθης, με μια από αυτές να στέκει λίγο πιο απόμακρα, τοποθετημένη με διακριτικό τρόπο στο κέντρο της σύνθεσης. Στο πρώτο πλάνο, το μονοπάτι οδηγεί το μάτι προς τη λίμνη, πράσινη και ασημένια, και από εκεί ως την πυκνή σειρά δέντρων που κλείνει το βάθος. Η φυλλωσιά χτίζεται σε ψυχρούς γαλάζιους τόνους και βρύμικα πράσινα, απέναντι στις ώχρινες λεωφόρους και το μουντό λιλά του ορίζοντα. Οι πινελιές παραμένουν ελεύθερες παντού: διακεκομμένες για τα φύλλα, πιο ομαλές στη διαδρομή του νερού, με πυκνότερη πάστα εκεί που τα στελέχη σκοτεινιάζουν στη σκιά. Το φως έρχεται από χαμηλή γωνία, απλώνεται κουστωδευτικά στο έδαφος χωρίς να σχηματίζει κοφτές σκιές. Η ατμόσφαιρα ενός απογεύματος σε πάρκο απλώνεται αργά και χωρίς βιασύνη, κρατώντας όλους μέσα στην ησυχία της.