Παρισι,Συκουανας,γεφυρα,N. Dame,γκριζο,απλο

Η Παναγία των Παρισίων υψώνεται πέρα από την πέτρινη γέφυρα, με τους κωδωνοστάτες της να χάνονται στο ίδιο ωχρό γκρι με τον Σηκουάνα από κάτω.

Μια βαθιά ησυχία φαίνεται να κατακάθεται πάνω στο νερό. Ο ποταμός κρατά τα χαμηλά τόξα της πέτρινης γέφυρας, η επιφάνειά του καθρέφτης για τον ωχρό ουρανό. Και πέρα από αυτήν, η Παναγία των Παρισίων. Απλώς η σιλουέτα της, που ανεβαίνει μέσα στο βάθος. Το χρώμα δεν υψώνει ποτέ τη φωνή του — μόνο μεταβάσεις από σχιστόλιθο σε πιο σκούρο ανθρακί, με ψυχρότερες αποχρώσεις να κρατούν το λιθόκτιστο της εκκλησίας. Το άγγιγμα είναι τόσο ελαφρύ, περισσότερο σαν υδατογραφία παρά σαν πυκνό χρώμα — ακριβώς αρκετό για να αναδυθεί η φόρμα. Δεν υπάρχουν αιχμηρά περιγράμματα. Το φως είναι διάχυτο, ήπιο. Ο χρόνος επιβραδύνεται εδώ, βυθίζοντας στη μακρόσυρτη γκρίζα υπομονή ενός πρωινού στο Παρίσι.