Παρος,Ναουσα,ψαραδες με δυχτια μπροστα σε εκκλησια

Ασβεστωμένοι τοίχοι κρατούν το φως του μεσημεριού. Ψαράδες σκύβουν αργά πάνω από τα δίχτυα τους, στην άκρη του νερού.

Στο πρώτο πλάνο, οι μορφές δένουν τη σύνθεση: χέρια που δουλεύουν τη δίχτυα, γήινα καφέ ρούχα που πιάνουν τον ήλιο μπροστά στην απαλόχρωμη πέτρα. Στο μέσο πλάνο, μια μικρή εκκλησία υψώνεται ελαφρώς εκτός κέντρου, σε ασβεστωμένο λευκό και ώχρα, με το βαθύ μπλε του λιμανιού να την πλαισιώνει από πίσω. Το μάτι κινείται από τις εργαζόμενες μορφές προς το καμπαναριό και από εκεί ανοίγεται στη θάλασσα. Οι πινελιές μετατοπίζονται με πρόθεση: πιο ομαλές διαδρομές ορίζουν τους κιμωλιόχρωμους τοίχους, ενώ πιο χοντρές, ελεύθερες πινελιές φέρουν το βάρος του σχοινιού, του νωπού διχτυού και του αγέρωχου δέρματος. Το φως πέφτει από ψηλά με μεσογειακή καθαρότητα, πλάθει τα κορμιά και ρίχνει κοντές, τίμιες σκιές στο έδαφος. Μια ήρεμη αίσθηση απλώνεται παντού — η καθημερινή χάρη που συγκρατεί έναν τόπο, και ο αέρας εκεί φαίνεται να μην υπόκειται στον χρόνο.