Σιφνος,απο ψυλα βραχια και θαλασσα,δυο ελιες χωρις ουρανο

Στη Σίφνο, δύο ελιές κρατούν το πρώτο πλάνο — οι στριμμένοι κορμοί τους πάνω στο γυμνό βράχο, και η θάλασσα να κόβει οριζόντια την κορυφή, χωρίς ουρανό ανάμεσα.

Η σύνθεση ανεβαίνει από τους ρικνωμένους κορμούς στο πρώτο πλάνο, περνά μέσα από ηλιοκαμένα βράχια σε ώχρα και καμένη σιένα, και φτάνει στη θάλασσα που καταλαμβάνει το πάνω μέρος σε στρωμένους τόνους μπλε, από κοβάλτιο που βαθαίνει σε βαθύ γαλαζοπράσινο. Ουρανός δεν υπάρχει, μόνο ο απότομος ορίζοντας όπου το νερό συναντά το κομμένο άκρο του έργου, συμπιέζοντας γη και θάλασσα σε άμεση αντιπαράθεση. Πυκνή πάστα δουλεύει τους βράχους και τη φλούδα του φλοιού με πραγματικό βάρος, ενώ πιο λεπτές στρώσεις χρώματος αποδίδουν την επιφάνεια του νερού και στεγνό πινέλο πιάνει τα αραιά φύλλα. Κοφτές άκρες ανάμεσα σε πέτρα και θάλασσα δίνουν στη σύνθεση τη σκληρότητά της. Το φως είναι ομοιόμορφο, διάχυτο, χωρίς έντονες σκιές, και το νησί απλώς αντέχει μέσα στην εκείνη τη μακρά αιγαιοπελαγίτικη ησυχία όπου ο χρόνος κάθεται.