Σιφνος τοπιο με σπιτια και μηλο

Οι ασβεστωμένοι τοίχοι κρατούν τον ήλιο μπροστά σε εκείνον τον ανοιχτό ουρανό. Η ζέστη απλώνεται παντού, αργή και αμέριμνη.

Στο πρώτο πλάνο, μια μηλιά με στριφτά κλαδιά ισορροπεί εκτός κέντρου, πλέκοντας πράσινα φύλλα και μικρές χρυσίζουσες πινελιές σε όλο το πλάτος της σύνθεσης. Πίσω της, ασβεστωμένα σπίτια ανηφορίζουν κατά μήκος του ανάγλυφου εδάφους, με στέγες σε τερακότα και θαμπό μπλε που οδηγούν το μάτι προς μια απαλή ζώνη λόφων στο βάθος. Κιμωλία και σιένα χτίζουν το ξηρό χώμα, ενώ σκιές σε ομπρ σχεδιάζουν την άκρη κάθε τοίχου. Η τεχνική αλλάζει χαρακτήρα καθώς προχωρά: λείες επιφάνειες για τον σοβά και τον ουρανό, διακεκομμένες πινελιές για τον φλοιό, τα φυλλώματα και τη λιθώδη γη. Το φως πέφτει από ψηλά, αρκετά σκληρό ώστε να πλάθει την αρχιτεκτονική, χωρίς ωστόσο να γίνεται ποτέ κοφτερό, και κατακάθεται σε ήσυχες τονικές μεταβάσεις πάνω στις ασβεστωμένες επιφάνειες. Ο αέρας μοιάζει ακίνητος, σταθερός στο αδρό μεσημέρι ενός κυκλαδίτικου τοπίου.