Ζαγορα,σουρουπο,απο τον δρομο,γεψυρακι

Μια πέτρινη γέφυρα στον δρόμο για τη Ζαγορά κρατά το τελευταίο λαβεντί φως, καθώς η κοιλάδα βυθίζεται στο μπλε.

Η ησυχία βαθαίνει μαζί με το χρώμα. Ο δρόμος μας οδηγεί απαλά πάνω από τη γέφυρα και προς εκείνους τους μαλακούς λόφους, με χαμηλά τοιχία και αραιά φυτά να πλαισιώνουν τον δρόμο. Η γη και η πέτρα κρατούν τη ζεστασιά τους — ώχρες και ομπρ — απέναντι στις σκιές που γκριζάρουν σαν σχιστόλιθος και στο βαθαίνον μπλε του ουρανού. Αξίζει να παρατηρήσουμε πώς αλλάζει η πινελιά· ο ουρανός αισθάνεται θολός και ομαλός, ενώ η πέτρα της γέφυρας κουβαλά μια πιο στεγνή, πιο απτή αφή. Το φως έρχεται χαμηλό, μακρύ και μαλακό, θολώνοντας τα περιγράμματα των πραγμάτων. Τίποτα δεν κινείται. Ο χρόνος επιβραδύνεται εδώ, και η ησυχία της κοιλάδας εγκαθίσταται γύρω από αυτή τη μικρή γέφυρα σαν παλιά συνήθεια.