Ζαγορα στην πλατια προς βουνα,σουρουπο

Η πεδιάδα της Ζαγοράς ανοίγεται στο δειλινό· η ζεστή ώχρα του εδάφους δροσίζει σταδιακά, ώσπου να αγγίξει μια μακρινή ράχη βουτηγμένη σε λεβαντί.

Στο πρώτο πλάνο κυριαρχούν οι γήινες ώχρες και η καμένη σιένα, με μια πινελιά που αφήνει την υφή του χρώματος να διαγράφει αραιή βλάστηση ή αδιόρατα περάσματα. Καθώς το τοπίο υψώνεται, οι τόνοι ψυχραίνουν σε αποχρώσεις λιλά και σχιστόλιθου. Μακριές, διαγώνιες σκιές, ριγμένες από έναν ήλιο που βρίσκεται χαμηλά, εκτός οπτικού πεδίου, πλάθουν τον όγκο της πεδιάδας με μαλακά περιγράμματα. Ψηλά, ο ουρανός διατηρεί μια απαλή λάμψη σε τόνους ροδακινί και τριανταφυλλί, που σβήνει αρμονικά προς τη γη μέσα από ένα διάχυτο, ενοποιητικό πέπλο φωτός. Η ζωγραφική γραφή διαφοροποιείται: από τις απτές πινελιές του προσκηνίου, περνά σε πιο απαλές χρωματικές στρώσεις για τα βουνά στο βάθος, αποδίδοντας πώς ο αέρας του δειλινού αμβλύνει τις φόρμες και γαληνεύει την κίνηση. Η ησυχία απλώνεται πάνω στη γη, μια σιωπηλή ανάσα ανάμεσα στη μέρα και τη νύχτα.