Αττικο τοπιο

Πλάγιο φως περνά πάνω από παλιές δοκούς και σκορπισμένα αντικείμενα, κι ένα χλωμό παράθυρο ανοίγει σε δροσερό, ανοιχτό αέρα πέρα από αυτά.

Μια βαθιά ησυχία φαίνεται να γεμίζει τον χώρο, κρατώντας τα πάντα στη θέση τους. Οι δοκοί κλίνουν όλες προς εκείνο το ένα φωτεινό άνοιγμα, τραβώντας το βλέμμα επάνω από τα συσσωρευμένα σχήματα του προσκηνίου. Η σοφίτα είναι βυθισμένη σε ζεστές, αχνές γήινες αποχρώσεις, μα εκείνο το μικρό παράθυρο ανοίγει σε έναν κόσμο δροσερού, χλωμού αέρα. Η μπογιά είναι πιο απαλή στις σκιές, και γίνεται παχιά και τραχιά εκεί όπου το φως πέφτει στο ξύλο, κάνοντας το σκοτάδι να φαίνεται αδιαπέραστο. Ο αέρας φέρει την ησυχία ενός μακρόσυρτου απογεύματος, κρατώντας μνήμη και ανοιχτή απόσταση στην ίδια ανάσα.