Αυτοπροσοπογραφια 1958

Κανένα πρόσωπο — μόνο αντικείμενα που το αναπληρώνουν, και η χρονολογία 1958 κρυμμένη ήσυχα ανάμεσά τους.

Όλα εδώ είναι τακτοποιημένα με έναν ρυθμό αργό, μελετημένο. Τα σχήματα συγκεντρώνονται στο κέντρο και σβήνουν απαλά προς τις άκρες. Κυριαρχούν οι βαθιοί, γήινοι τόνοι: η ώχρα και το λαδί ανασαίνουν δίπλα στην ήρεμη ούμπρα, και μια ανεπαίσθητη πινελιά κιμωλίας δίνει μια νότα φωτός. Και δες πώς το φως μπαίνει χαμηλά από αριστερά, τόσο ομοιόμορφα. Έτσι οι σκιές απλώνονται γλυκά, δεν είναι καθόλου κοφτές. Η ίδια η υφή του χρώματος είναι μαλακή, σπασμένη, μαλακώνοντας όλα τα περιγράμματα. Ο χρόνος εδώ μοιάζει να κυλάει αργά. Η σιωπή κουβαλά το βάρος ενός εαυτού που αποκαλύπτεται μέσα από τα αντικείμενα, κι όχι μέσα από ένα πρόσωπο.