Διαδήλωση στο Παλιό Λιμάνι

Πανό ακουμπισμένα στις υγρές σανίδες της αποβάθρας, τα κόκκινα γράμματά τους αλατοξεθωριασμένα, με ένα τυλιχτό σχοινί και φθαρμένες μπότες εγκαταλελειμμένα δίπλα τους.

Υπάρχει ένα ήσυχο βάρος σε ό,τι έχει μείνει πίσω. Τα πεταμένα πανό αναπαύονται δίπλα σε ένα τυλιγμένο σχοινί και ένα ζευγάρι γδαρμένες μπότες πάνω στις υγρές σανίδες. Όλα σε τραβούν απαλά πίσω, προς την αχνή αποβάθρα και τη μαλακή σιλουέτα εκείνης της γάστρας στο βάθος. Τα χρώματα είναι κατά κύριο λόγο της θάλασσας και της πέτρας — ξεθωριασμένο γκρι και ώχρα, με μόνο ένα μελανιασμένο κόκκινο να σπάει πάνω σε μια πινακίδα. Η μπογιά αισθάνεται τόσο συγκεκριμένη στα αντικείμενα που βρίσκονται κοντά, στο τσαλακωμένο χαρτί και τις ξεφτισμένες ίνες. Πιο πίσω, τα πάντα μαλακώνουν και γίνονται υφή. Ένα συννεφιασμένο φως απλώνεται πάνω στη σκηνή, αγγίζοντας μόνο τη γυαλάδα της υγρασίας στο ξύλο. Ο αέρας κουβαλά το μετά από κάτι, μια σιωπή που κάθεται εκεί όπου κάποτε στεκόταν το πλήθος.