Αυτοπροσωπογραφια 1965
M2293
Για το Έργο
Μια πίπα στο κέντρο του τραπεζιού — εκεί όπου θα καθόταν ένας άνθρωπος, ανάμεσα στα αντικείμενα που τη συντροφεύουν.
Όλα εδώ τοποθετήθηκαν με προσοχή και ύστερα αφέθηκαν στη σιωπή τους. Η παλέτα είναι συγκρατημένη — ώχρες και σχιστόγκριζα βαθαίνουν σε σκούρο καφέ. Το φως πέφτει απαλά από πάνω αριστερά, πλάθει κάθε σχήμα χωρίς δράμα και αφήνει τις σκιές να απλώνονται μακριές και υπομονετικές. Η πάστα έχει ήσυχη ζωή: στρωτή στα σκοτεινά μέρη, πιο ελεύθερη και ορατή γύρω από τα αντικείμενα, δίνοντάς τους χαμηλόφωνη παρουσία. Τίποτα δεν φαίνεται στημένο. Διακρίνεται η στιγμή αμέσως μετά που κάποιος άφησε αυτά τα πράγματα. Ο αέρας κρατά ακόμα εκείνο το αχνό ίχνος μιας παρουσίας που μόλις έφυγε.