Διαδρομος πολυ σκοτινος, Ενας Μοναχος
M673
Για το Έργο
Ένας μοναχός στέκεται στην άκρη, καθώς ο διάδρομος στενεύει μπροστά του και χάνεται στο σκοτάδι.
Η ησυχία στον διάδρομο είναι σχεδόν απτή. Όλες οι γραμμές — το πάτωμα, οι τοίχοι — σε τραβούν κατά μήκος του χώρου προς εκείνη την αχνή λάμψη που χάνεται στο βάθος. Ο κόσμος εδώ είναι χτισμένος από γήινα χρώματα και πέτρα, ανθρακί που συναντά τη γκρίζα. Τόσο απλό. Κι ύστερα ξεχωρίζει μια λωρίδα ψυχρού φωτός που πιάνει την άκρη του ράσου πριν διαλυθεί στον αμυδρό αέρα. Οι σκιές δεν είναι επίπεδες — φαίνονται χτισμένες σε απαλά στρώματα που αναπνέουν και κρατούν μικρές μετατοπίσεις τόνου. Ο χρόνος επιβραδύνεται στο μακρύ πέρασμα, υπομονετικός όσο η φιγούρα.
