Η Βενετια Μυκονου σουρουπο,κοσμος

Το φως της δύσης απλώνεται πάνω από τα ασπρισμένα σπίτια του «Βενετσιάνικου» της Μυκόνου, αγγίζοντας τα κτήρια που δεσπόζουν στο λιμάνι όπου συγκεντρώνεται κόσμος στον παραλιακό περίπατο.

Η γνωστή προκυμαία υποχωρεί προς έναν λαμπερό ορίζοντα, ο ρυθμός της δίνεται από επαναλαμβανόμενους κυβικούς όγκους και τοξωτά παράθυρα. Θερμές ώχρες και απαλά κοραλί από τον χαμηλό ήλιο συναντούν τα ψυχρά λευκά και τις γαλάζιες αποχρώσεις των κτηρίων και του λυκόφως. Οι αντανακλάσεις μαλακώνονται στο νερό, που απορροφά τόνους τόσο από τη στεριά όσο και από τον ουρανό. Μακρές σκιές συγκεντρώνονται σε διακριτά λιλά και γρίζα χρώματα κάτω από τις διαβάσεις, προσδίδοντας βάθος στη ζεστή αποσαφήνιση της εικόνας. Φιγούρες σε πολύχρωμα ρούχα διαγράφονται ως σιλουέτες—κάποιες καθισμένες σε τραπέζια καφενείου, άλλες περιπλανώμενες—η παρουσία τους ζωοποιεί την ιστορική πέτρα στη σημερινή ελαφρότητα της ανάπαυσης. Ο αέρας συγκρατεί τη σιωπηλή μουρμούρα του βράδυ, μια θέρμη που εξαπλώνεται στην ηλιοκαμένη πέτρα.