Ισπανια,Σεγγοβια,σπιτια

Οι στέγες από τερακότα σφίγγουν πάνω από ωχρούς τοίχους καθώς η Σεγκόβια ανεβαίνει, βαθμίδα βαθμίδα, μέσα στην ησυχία του απογεύματος.

Ολόκληρη η πλαγιά μοιάζει με έναν ενιαίο, συνδεδεμένο χώρο. Το βλέμμα ακολουθεί αυτόματα την ανηφόρα, πάνω από τον ρυθμό των αλληλοεπικαλυπτόμενων τοίχων και των μικρών ξύλινων μπαλκονιών. Η σκηνή κρατείται σε γήινες αποχρώσεις — ζεστή ώχρα και τερακότα που συναντούν τα απαλά μπλε που κρύβονται μέσα στη σκιά. Το φως πέφτει τόσο ήπια. Διατηρεί τους κοντινούς τοίχους σταθερούς, ενώ μαλακώνει τα περιγράμματα ψηλότερα. Ακριβώς στις κορφές των στεγών, νιώθει κανείς το πάχος της μπογιάς εκεί που πιάνει τον ήλιο. Δεν υπάρχει κανείς εδώ, κι όμως τα σπίτια δίνουν την αίσθηση ότι κατοικούνται σιωπηλά. Μια βαθιά ηρεμία απλώνεται παντού· ο χρόνος επιβραδύνεται σε αυτόν τον δρόμο.