Μαδριτη ταυρομαχια

Μόνο η ωχρή άμμος και μια λάμψη χρυσού στον ώμο του ματαδόρου. Εκεί συγκεντρώνονται τα πάντα. Η ζέστη της αρένας πιέζει από παντού.

Στη σύνθεση επικρατεί μια ηρεμία που κρατά μόνο για ετούτη τη στιγμή. Ο ματαδόρος τοποθετημένος ελαφρά εκτός κέντρου, με το πανί του σε ορμητική διαγώνιο που απαντά στη σκοτεινή μάζα του ταύρου. Στο βάθος, τα κερκιδωτά καθίσματα διαλύονται σε ένα σύνολο από ελεύθερες πινελιές — το πλήθος γίνεται αισθητό χωρίς να διακρίνεται ούτε ένα πρόσωπο. Το έδαφος της αρένας στο πρώτο πλάνο, όλο βαθιά κόκκινα και ώχρες, τόσο ζεστό, ενώ μικρές αγγίξεις χρυσού ξεχωρίζουν τη στολή, το τράχε ντε λούθες, από το δέρμα του ζώου. Οι δύο κεντρικές φιγούρες αντιμετωπίζονται με προσεκτικά χτισμένες στρώσεις χρώματος, το βάθος με ελεύθερες, τολμηρές πινελιές που μαζεύουν την ενέργεια ακριβώς εδώ. Το φως πέφτει σκληρό, χαράσσοντας κοφτές σκιές. Ο αέρας κρατά εκείνη τη μακριά ανάσα πριν από το επόμενο πέρασμα, τεντωμένος και αργός.