Καστελα

Οι στέγες της Καστέλας κατεβαίνουν σε πυκνές σειρές προς το λιμάνι, το κεραμιδί τους ζεστό μπροστά στο επίπεδο κοβαλτένιο νερό.

Μια ησυχία απλώνεται πάνω από αυτόν τον τόπο, μια ακινησία που ανήκει στη μέση της μέρας. Η ακτογραμμή ανεβαίνει μέσα από τις πυκνές στέγες — όλες ζεστό κεραμιδί και σιέννα — και χάνεται στο πλατύ γαλάζιο πέρα. Οι τοίχοι είναι ανοιχτής ώχρας και ασπρισμένοι από τον ήλιο, με τη μπογιά τοποθετημένη παχιά. Έπειτα όλα ισιώνουν για το νερό και τον ουρανό. Το φως είναι δυνατό, πέφτει από ψηλά. Σκαλίζει σκληρές, σκοτεινές σκιές κάτω από τα μπαλκόνια, ανεβάζοντας σε ανάγλυφο τις πρόσοψες των σπιτιών. Τα καΐκια μόλις που κινούνται. Πάνω από τις στέγες η ζέστη μένει αμίλητη, σαν ο ίδιος ο χρόνος να έχει επιβραδυνθεί.