Μονη Γριγοριου

Οι πέτρινοι τοίχοι του Γρηγορίου ανεβαίνουν από τον γκρεμό πάνω από την Αθωνίτικη θάλασσα, με τα κεραμίδια σε ζεστό κόκκινο να ξεχωρίζουν από την ανοιχτόχρωμη τοιχοποιία από κάτω.

Τι βαθιά ησυχία έχει αυτό το μέρος, χωμένο ανάμεσα στη θάλασσα και το βουνό. Το βλέμμα ακολουθεί τη γραμμή του γκρεμού προς τα πάνω, περνάει από τα τοξωτά παράθυρα και μετά ταξιδεύει στους απαλούς λόφους πίσω. Μου αρέσει πολύ η ζεστασιά στην πέτρα — όλες αυτές οι γήινες ώχρες και τα ήρεμα κόκκινα — που έρχεται σε αντίθεση με τα ψυχρά μπλε του νερού και του ουρανού. Το φως είναι μαλακό, απλώνεται απαλά παντού. Η πινελιά στα κτίρια είναι πολύ προσεγμένη, αλλά μαλακώνει στον βράχο και στη θάλασσα. Η σιωπή που τυλίγει τους βράχους είναι τόσο βαθιά, λες κι ο χρόνος κυλά πιο αργά στην άκρη του νερού.