Παρος,δρομος,καμαρα,εκκλισια

Μια πέτρινη αψίδα ορίζει το στενό της Πάρου, κι από πέρα της, ένας αχνός τρούλος εκκλησίας κρατά το μεσημεριανό φως.

Ολόκληρος ο δρόμος φαίνεται να τον συγκρατεί ο ήλιος. Το βλέμμα ακολουθεί σχεδόν αναγκαστικά τη λωρίδα του στενού, περνώντας μέσα από την αψίδα προς την ήσυχη εκκλησία στο βάθος. Το λευκό στους τοίχους είναι αιχμηρό, αλλά αναπνέει μαζί με τη ζεστασιά των πλακόστρωτων και με εκείνη την ελάχιστη πινελιά του μπλε σε μια πόρτα. Σχεδόν αισθάνεσαι την αλλαγή της υφής — η μπογιά είναι λεία εκεί που πέφτει το φως, πιο τραχιά στην ψυχρή πέτρα της σκιάς που ρίχνει η αψίδα. Ο ήλιος βρίσκεται ψηλά. Χαράζει μια καθαρή γραμμή ανάμεσα στις φωτεινές, ζεστές επιφάνειες και στο βαθύ σκοτάδι που αναπαύεται μέσα στα κατώφλια. Ο δρόμος είναι εντελώς έρημος. Ο χρόνος επιβραδύνεται εδώ, κατακάθεται στην υπομονετική σκοτεινιά κάτω από την αψίδα.