Ναυπηγεια Σκαραμαγγα

Ένας γερανός ναυπηγείου χωρίζει στα δύο τον συννεφιασμένο ουρανό των Σκαραμαγκών, με τη βραχίονά του να υψώνεται πάνω από ημιτελείς γάστρες αγκυροβολημένες στις δεξαμενές τους.

Στο προσκήνιο, μηχανισμοί και σχοινιά αγκυροβολίας δίνουν βάρος και σταθερότητα, το βλέμμα ανοίγει προς τα πλοία που αναπαύονται στις υποστηρίξεις τους και φτάνει στη λωρίδα του λιμανιού. Η παλέτα είναι περιορισμένη: ψυχρά γκρι και ατσαλένιο μπλε συναντούν θαμπά πράσινα, με λίγη θερμότητα από τη σκουριά των παλιωμένων μετάλλων. Στο νερό και τον ουρανό η πάστα απλώνεται με φαρδιές, ομαλές πινελιές, ενώ στα πλοία οι στρώσεις πυκνώνουν και γίνονται πιο δουλεμένες—εκεί πιάνει το απαλό φως πάνω σε ένα πριτσίνι ή μια δοκό. Οι τόνοι κινούνται όλοι στη χαμηλή, δροσερή κλίμακα, χωρίς φωτεινά σημεία που να σπάνε την ηρεμία. Η σιωπή του λιμανιού κρατά το δικό της ρυθμό, αργό και υπάκουο στην εργασία και την παλίρροια.