Ο Συκουανας προς S.Michel με φωτα,γεφυρα
M889
Για το Έργο
Το φως των φαναριών σκορπά πάνω στον Σηκουάνα σε σπαστό χρυσό, η γέφυρα σκοτεινή μπροστά στο ινδικό μπλε. Ο αέρας φέρει την ησυχία μιας πόλης μετά το σούρουπο.
Μια βαθιά ακινησία απλώνεται πάνω από το νερό. Ο ποταμός τραβά μαζί του όλο το φως, οδηγώντας τα πάντα προς τη μακρινή λάμψη του Αγίου Μιχαήλ, καθώς τα κτίρια στις προκυμαίες υποχωρούν με σταθερό ρυθμό. Ολόκληρη η σκηνή συγκρατείται μέσα σε αυτά τα βαθιά ινδικά μπλε και τις ψυχρές γκρίζες αποχρώσεις, που απαντά μόνο η ζεστασιά των φαναριών. Η ίδια η υφή της μπογιάς είναι αποκαλυπτική — τόσο λεία και ρευστή στο νερό, πιο παχιά εκεί όπου τα φώτα καίνε, σαν η λάμψη να έχει το δικό της βάρος. Κάθε αντανάκλαση απλώνεται στην επιφάνεια και διαλύεται. Ο χρόνος επιβραδύνεται εδώ, και η γέφυρα κρατά τη νύχτα σε μια μακρά, στοχαστική σιγή.