Παρισι με χιονια απο της σκαλες προς τα κατο

Πέτρινες κιγκλιδωτές κατεβαίνουν σκαλοπάτι-σκαλοπάτι σε μια πλατεία λευκή σαν χιόνι, κι ένα κεχριμπαρένιο παράθυρο κρατά τη θέση του ανάμεσα στο γκρίζο.

Από την κορυφή της σκάλας, μια πέτρινη κιγκλιδωτή κατευθύνει την κατάβαση, περνά από χιονισμένα πλαίσια και καταλήγει σε μια πλατεία όπου οι οσμανικές προσόψεις υποχωρούν προς έναν θαμπό ορίζοντα. Το λευκό και το γκρι του περιστεριού κυριεύουν την επιφάνεια, με σκούρες σχιστόχρωμες σκιές να τα σπάνε και με ένα αμυδρό κεχριμπαρένιο εκεί όπου ένα παράθυρο κρατά ακόμη το φως του. Ο χειρισμός διαφοροποιείται στα τμήματα: στον ουρανό και στο στρωμένο χιόνι, στρώσεις χρώματος ομαλοποιημένες νωπή σε νωπή· στις προσόψεις των κτηρίων, διακεκομμένες, στεγνές πινελιές· στα γείσα και στα περβάζια, πυκνότερη πάστα που σηκώνει το φως. Το φως είναι διάχυτο και ομοιόμορφο, μαλακώνει τις άκρες, αφήνει το ίδιο το χιόνι να ανακλά αχνά μέσα στις σκιασμένες γωνίες. Οι σκιές απαλές, χωρίς κοφτή αντίθεση. Μια ησυχία εγκαθίσταται στην πόλη — η ησυχία του πρωινού πριν ακόμη την πατήσει κανείς.