Παρισι,απο Παρκο,λυμνι,θολουρα

Το Παρίσι από την όχθη μιας λίμνης στο πάρκο, η πόλη να χάνεται μέσα στην χλωμή γκρίζα ομίχλη πέρα από το ήσυχο νερό.

Ολόκληρη η σκηνή μοιάζει να κρατά την ανάσα της. Το πράσινο του πάρκου στα πόδια μας, με τις ελεύθερες πινελιές σε πράσινο και ελαιόχρωμο, ανοίγει μπροστά σε εκείνη την ανοιχτόχρωμη επιφάνεια νερού. Και το Παρίσι είναι απλώς μια υπαινιγμός πέρα από αυτήν. Τόσο αχνό. Η απόσταση είναι από δροσερή πέτρα και χλωμή κρέμα, με μόνο μια ανύπαρκτη σχεδόν απόχρωση ροζ εκεί που κάποιο κτίριο συλλαμβάνει το φως μέσα από την ομίχλη. Η λίμνη αντικατοπτρίζει τον ουρανό με λείες, γυαλιστερές πινελιές. Τα φύλλα εδώ έχουν παρουσία, απλωμένα με τη βούρτσα, αλλά εκεί πέρα… κάθε άκρη μαλακώνει, διαλύεται στον αέρα. Το ένα αναπνέει μέσα στο άλλο κάτω από εκείνο το μαλακό φως. Μια σιωπή γαλήνια κάθεται πάνω από το νερό, καθώς η πόλη υποχωρεί σαν αργή σκέψη.