Παρισι

Απαλοί γκρίζοι τόνοι απλώνονται πάνω από έναν παριζιάνικο ορίζοντα, με στέγες που χάνονται σε έναν ωχρό, συννεφιασμένο ουρανό. Το βάθος έχει βάρος, αργό και ασημένιο.

Στο πρώτο πλάνο, ένας βρεγμένος λεωφόρος, δουλεμένος με ελεύθερες, εκφραστικές πινελιές που αφήνουν ορατή κάθε κατεύθυνση. Το μάτι κινείται από εκεί προς το μέσο πλάνο, ανάμεσα σε καστανιές και σιδερένια μπαλκόνια, και ανεβαίνει τελικά στον ορίζοντα, όπου ξεχωρίζουν η σιλουέτα τρούλων και ένας λεπτός πύργος. Αμυδρά μπλε, ζεστές ώχρες και γκρίζα αρδείας φέρουν το φως, με μικρές πινελιές καμένης σιένας που ζεσταίνουν τις όψεις των κτηρίων. Ουρανός και φύλλωμα σε ελεύθερες, τολμηρές πινελιές, ενώ παράθυρα, φανάρια και η καμπύλη του ποταμού αποδίδονται με πιο σφιχτές, στρωματισμένες επεμβάσεις. Το φως έρχεται από ψηλά, διάχυτο, χωρίς κοφτές σκιές, και η λεπτή στρώση χρώματος αφήνει τις αντανακλάσεις να τρεμοσβήνουν στο οδόστρωμα. Φιγούρες στο κάτω μέρος, μικρές, αδιάφορες για την ώρα. Ο αέρας κρατά εκείνη την αθόρυβη ανάσα της πόλης ανάμεσα σε μία στιγμή και την επόμενη.