Παρνασσος

Ο Παρνασσός ανεβαίνει ωχρός πάνω από την κοιλάδα· η γυμνή του ράχη κρατά το φως, ενώ οι κατώτερες πλαγιές υποχωρούν σε δροσερές λεβαντένιες αποστάσεις.

Μια βαθιά, υπομονετική ησυχία μοιάζει να απλώνεται σε όλο το τοπίο. Το βλέμμα ξεκινά από χαμηλά, από το τραχύ χώμα με τα ζεστά χρώματα της σιένας και της όμπρας, και ταξιδεύει πάνω από τα ξεθωριασμένα πράσινα προς το βουνό. Βλέπεις πώς στο βάθος τα χρώματα ψυχραίνουν, γίνονται λεβάντα και γαλάζιο; Έτσι, η κορυφή μοιάζει να χάνεται μακριά. Μαζί αλλάζει και η πινελιά. Εδώ κοντά, στα βράχια, το χρώμα είναι παχύ, σχεδόν ανάγλυφο, ενώ οι μακρινές πλαγιές απλώς διαλύονται σε λεπτές, διάφανες στρώσεις χρώματος. Το φως πέφτει από ψηλά, σμιλεύοντας τη γη με απαλές σκιές, όχι με σκληρές γραμμές. Η σιωπή σκεπάζει τα πάντα, παλιά και υπομονετική, όπως ο χρόνος που κρατούν για τον εαυτό τους τα βουνά.