Μαρουσι τοπιο φοντο βουνο με νταμαρι

Μαρούσι, αργά το απόγευμα: χοντρόκοκκο, ωχρό χώμα στο προσκήνιο, κι ένα μπλε-γκρι βουνό να στερεώνει την άκρη της κοιλάδας.

Υπάρχει μια βαθιά ησυχία σε ολόκληρο αυτό τον τόπο. Κάτω, στο έδαφος, το χώμα είναι άγριο, κοφτό, με μπαλωματιές ελαιόπρασινου. Η μπογιά αισθάνεται πιο πυκνή εκεί, υπονοώντας πέτρες και χαμόκλαδα. Έπειτα το μάτι ολισθαίνει πάνω στο πιο θερμό χώμα, προς το ίδιο το βουνό. Εκεί το χρώμα περνά σε πιο δροσερές αποχρώσεις, σχιστόλιθο και θαμπό μπλε, με πινελιές που ομαλύνουν και απομακρύνουν την απόσταση από εμάς. Ο ουρανός είναι τόσο ανοιχτόχρωμος — σχεδόν κρεμ στον ορίζοντα. Ο ήλιος του απογεύματος έρχεται πλάγια, αφήνοντας απαλές σκιές στις κοιλότητες και βρίσκοντας εκείνες τις χρυσές άκρες κατά μήκος των κορυφογραμμών. Μια αργή ησυχία απλώνεται σε ολόκληρη την κοιλάδα, το είδος εκείνο που κρατά ένα απόγευμα στη θέση του.