Σεγγοβια απο τον γκρεμο,προς τα πανο καμπαναριο,κορακια
M1547
Για το Έργο
Από έναν βράχο πάνω από τη Σεγκόβια, μόνο η κορυφή του καθεδρικού κρατά ακόμα το τελευταίο φως, ενώ κοράκια διασχίζουν αργά τις στέγες από κάτω.
Μια ησυχία απλώνεται πάνω από ολόκληρη την πόλη. Το μάτι γλιστράει από αυτή την άκρη του βράχου προς τα κάτω, πάνω από τις πυκνές στέγες, ακολουθώντας τις μακριές σκιές ως την καθεδρική εκκλησία. Στην πέτρα ξεχωρίζει η ζέστη — ώχρες από τον ήλιο — και στα ήσυχα μέρη συγκεντρώνονται οι αργατόμπλε αποχρώσεις. Το φως είναι τόσο χαμηλό που αγγίζει μόνο την κορυφή του καμπαναριού. Τα κτίρια δουλεμένα με προσοχή, ο ουρανός και οι μακρινοί λόφοι πιο ελεύθεροι, σχεδόν αναπνέουν. Τα κοράκια είναι απλώς γρήγορες, σκούρες πινελιές μπροστά στην αυγή. Μια σιγαλιά κάθεται πάνω στις παλιές πέτρες — ο αέρας κουβαλά τη γαλήνη ενός βραδιού που θυμάται κανείς, χωρίς να το έχει ζήσει.