Μαδριτη αγαλμα στην λυμνη,κυπος
M842
Για το Έργο
Μια φιγούρα από ανοιχτή πέτρα στέκεται στην άκρη της λίμνης, αντικατοπτρισμένη στο ήρεμο νερό κάτω από απαλά πράσινα δέντρα. Η σιωπή είναι απτή.
Το άγαλμα γέρνει ελαφρά εκτός κέντρου, πλαισιωμένο από θάμνους και ψηλούς κορμούς που οδηγούν το βλέμμα προς το βάθος, ενώ η λίμνη κρατά την αντανάκλασή του στα κάτω. Γήινα πράσινα και αμυδρά καφέ χρωματίζουν τη βλάστηση, απαντημένα από ανοιχτό γαλάζιο ψηλά και ζεστό ελεφαντόδοντο κοντά στον ορίζοντα — η ίδια η φιγούρα πιάνει το φως σε κιμωλιώδες υπόλευκο. Η πινελιά αναπνέει διαφορετικά σε κάθε τμήμα της σύνθεσης: λείες γυαλώσεις διατρέχουν το νερό, πιο λεπτές αγγίζουν την πέτρα, και μικρές κορυφογραμμές πιο πυκνής μπογιάς εμφανίζονται εκεί που το φως πέφτει στον φλοιό ή σπάει μια ρυτίδα στην επιφάνεια. Το ηλιακό φως διηθείται μέσα από τα φυλλώματα σε παιχνιδιάρικες κηλίδες, μαλακώνοντας κάθε περίγραμμα στο βάθος, και ο χρόνος κατακάθεται σε ένα μακρύ, αναστατωμένο απόγευμα.