Σκοπελος,οι γιτονισες

Ένα σοκάκι της Σκοπέλου ανηφορίζει ανάμεσα σε κεραμιδένιες στέγες, δύο φιγούρες κουβεντιάζουν στη μέση του δρόμου, κι η θάλασσα φαίνεται στο βάθος — μια λεπτή μπλε γραμμή.

Μια κοινή ησυχία πλανάται πάνω από αυτό το μικρό δρομάκι, μια γαλήνη που ανήκει στο μεσημέρι. Δύο φιγούρες στέκονται κοντά η μία στην άλλη, η συνομιλία τους πιασμένη ανάμεσα στα σπίτια που σκαρφαλώνουν την πλαγιά. Ένα ανοιχτόχρωμο μονοπάτι σε οδηγεί δίπλα από ζεστές κεραμιδένιες στέγες, προς εκείνη τη λεπτή λωρίδα τιρκουάζ νερού. Το φως είναι τόσο καθαρό. Φωτίζει τα κιμωλιένια λευκά και τις απαλές ώχρες των τοίχων, μα μαζεύεται σε βαθύ μπλε σκιάδι μέσα στα κατώφλια. Ακόμα και η μπογιά μοιάζει ζεστή — πιο πυκνή εκεί που χτυπάει ο ήλιος, κι ύστερα απλωμένη με ελαφρές πινελιές στο απαλό μπλε του ουρανού. Η μεσημεριανή σιωπή απλώνεται πάνω στο σοκάκι, κρατώντας τη στιγμή ανάμεσα σε δύο φωνές.