Πορταρια

Πέτρινα σπίτια ανηφορίζουν την πλαγιά του Πηλίου, με τις κεραμιδένιες στέγες τους να πλέκονται μέσα στο ελαιόχρωμο πράσινο.

Το χωριό ολόκληρο φαίνεται να έχει εγκατασταθεί στην κλιτύ, ανεβαίνοντας ήρεμα προς τα βουνά σε απόχρωση σκονισμένου μπλε. Τα ζεστά κεραμιδί και τα κιμωλιόλευκα στηρίζονται πάνω στα βαθιά ελαιόχρωμα πράσινα. Και μακριά, μια υπαινικτική λεβαντί μαλακώνει τις ράχες. Υπάρχει μια προσεκτική, στοχαστική αφή στις γραμμές των κτιρίων, ενώ η βλάστηση και ο ουρανός αποδίδονται πιο ελεύθερα, αφήνοντας το φως να αναπνέει μέσα από τις πινελιές. Το ηλιακό φως είναι ψηλά και ομοιόμορφο, μαλακό παρά κοφτερό, και μαζεύεται σε απαλές σκιές κατά μήκος των στενών δρόμων. Μια ησυχία απλώνεται πάνω από τα πάντα· η ησυχία εκείνη που έρχεται όταν η μέρα είναι έτοιμη να αναπαυτεί.