Σουρουπο,Αττικη προς Καπανδριτη
MK1034
Για το Έργο
Το βιολετί βαραίνει πάνω από το Καπανδρίτι, ενώ μια τελευταία νότα πορτοκαλί αντέχει ακόμη κατά μήκος του αττικού κάμπου.
Μια βαθιά σιωπή κατακάθεται στη γη, μια ακινησία που ανήκει αποκλειστικά σε τούτη την ώρα. Η ίδια η γη δεν είναι παρά μια χαμηλή λωρίδα ώχρας και σκονισμένου πράσινου, που τραβά αθόρυβα το βλέμμα προς μια ήπια ομίχλη, εκεί όπου οι μακρινοί λόφοι διαλύονται μέσα στο τελευταίο φως. Ο ουρανός είναι ζωγραφισμένος με απόλυτη ομαλότητα — όλος λεβάντα και σκούρα σχιστόλιθη απόχρωση — αφήνοντας την ατμόσφαιρα να αναπνέει. Πιο κοντά όμως, η πινελιά πυκνώνει και γίνεται αισθητή — πιάνεται στο ξερό χώμα, στη χαμηλή θαμνοβλάστηση. Σκούρες φόρμες στίζουν την κορυφογραμμή. Το μόνο φως που απομένει έρχεται από εκείνη τη φθίνουσα λάμψη, που μαλακώνει κάθε άκρη και απλώνει σκιές στον κάμπο. Το σούρουπο κρατά τον τόπο σε ησυχία, και ο χρόνος απλώς αργεί.