Το χωριό στους λόφους

Χλωμόχρυσα σπίτια ανεβαίνουν σε μια ήπια πλαγιά, με τις κεραμιδένιες στέγες τους να χωθούν στην κοιλότητα των πράσινων λόφων γύρω τους.

Εδώ όλα δείχνουν να έχουν βρει τη θέση τους από καιρό. Τα μικρά κτίσματα ανεβαίνουν σκαλιστά κατά μήκος μιας ήπιας ανηφόρας που σε οδηγεί προς τους λόφους που τα περιβάλλουν. Οι ωχρές επιφάνειες και οι κεραμιδένιες στέγες αναπαύονται μέσα στα μαλακά πράσινα του τοπίου — από τον φασκόμηλο ώς την ελιά — ενώ ο ουρανός ανοίγει από το χλωμό κυανό ώς ένα πολύ απαλό λιλά. Το φως είναι ομοιόμορφο, χωρίς βιασύνη. Οι σκιές παραμένουν ρηχές, αφήνοντας την υφή της πέτρας και του κεραμιδιού να αναδυθεί από την ίδια τη βαφή. Οι μακρινές ράχες ξεθωριάζουν σε πιο ψυχρούς τόνους, ανοίγοντας τον χώρο χωρίς να διαταράσσουν την ησυχία του. Ο χρόνος επιβραδύνεται εδώ, και οι λόφοι φαίνεται να κρατούν το χωριό σε μια μακρά, υπομονετική ανάσα.