Αττικο τοπιο

Οι φθαρμένες δοκοί στηρίζουν το πρώτο πλάνο, κι από πίσω τους η ανοιχτόχρωμη αττική πεδιάδα χάνεται στην ομίχλη κάτω από μια μονή δέσμη φωτός.

Μια ήσυχη συνομιλία λαμβάνει χώρα εδώ, ανάμεσα στο σκιερό δωμάτιο και τον έξω κόσμο. Οι δοκοί και τα δοκάρια της οροφής νιώθουν τόσο σταθερά, χτισμένα από ώχρα και σιένα. Εκεί έξω, όμως, το τοπίο μαλακώνει σε θαμπό βιολετί και σκονισμένο πράσινο κάτω από έναν κλειστό ουρανό. Όλο το φως έρχεται από ένα ψηλό σημείο, ρίχνοντας εκείνες τις μακριές λωρίδες στο πάτωμα και αφήνοντας τις γωνίες στις σκιές τους. Και η ίδια η μπογιά κρατά την ίδια ιστορία — πιο πυκνή πάνω στο ξύλο, μετά αραιώνει σε μια ήσυχη πλύση καθώς απομακρύνεται. Ο χρόνος επιβραδύνεται. Η γαλήνη ανάμεσα στη στέγη και τον ορίζοντα κάθεται σαν κάτι που είχες σχεδόν ξεχάσει.