Υδραστην προκιμεια,Παππας,καμπαναριο χωρις θαλασσα

Ένας ανοιχτόχρωμος καμπαναριός υψώνεται κάτω από έναν ψηλό μεσημεριανό ουρανό, με την πέτρινη πρόσοψή του να πιάνει το φως. Μια σιωπή πέφτει βαριά στα καλντερίμια.

Ολόκληρος ο δρόμος φαίνεται να κρατά την ανάσα του. Ο πύργος στέκεται λίγο εκτός κέντρου, αφήνοντας τον πεζόδρομο να ανοίγει από κάτω και να σε οδηγεί ανάμεσα σε σπίτια ζεστής ώχρας και καθαρού λευκού, με εκείνα τα απαλά μπλε στα παντζούρια. Το φως πέφτει τόσο ομοιόμορφα χωρίς τη θάλασσα να το αντανακλά — απλώς ξεκουράζεται πάνω σε κάθε επιφάνεια. Μπορείς σχεδόν να νιώσεις την υφή στις δροσερές σκιές και πάνω στο έδαφος, εκεί που η μπογιά είναι πιο πυκνή. Δεν υπάρχει σχεδόν κανείς εδώ. Ο χρόνος κατακάθεται στις πέτρες, σαν η ώρα να έχει σταματήσει για τα καλά.