Ζαγορα,ομιχλη

Οι ώχρινοι λόφοι της Ζαγοράς υποχωρούν σε μια ασημόγαλαζη ομίχλη που εισχωρεί από τα αριστερά, διαλύοντας σταδιακά κορυφογραμμή μετά κορυφογραμμή.

Ολόκληρο το τοπίο φαίνεται να κρατά την ανάσα του. Εδώ, πιο κοντά μας, το έδαφος συνδυάζει ξεροβουρτσισμένες γκρίζες αποχρώσεις με ώχρα σκούρα. Το μάτι ακολουθεί μια ήπια γραμμή που χάνεται στους λόφους, εκεί όπου οι κορυφογραμμές χάνουν τα περιγράμματά τους και διαλύονται μέσα στο ωχρό φως του πρωινού. Νιώθεις πώς η πινελιά μαλακώνει με την απόσταση, γίνεται τόσο λεία όσο ο ίδιος ο αέρας. Και το φως — δεν είναι οξύ. Έρχεται από τα αριστερά, πλατύ και διάχυτο, σχηματίζει απαλά τη γη πριν αυτή χαθεί στη σκιαγραφία. Δεν υπάρχουν άνθρωποι, δεν υπάρχουν κτίρια — μόνο το τοπίο και ο καιρός να συνομιλούν σιωπηλά. Μια ησυχία απλώνεται πάνω από την κοιλάδα, και ο χρόνος επιβραδύνεται στον ρυθμό του σύννεφου που παρασύρεται αργά.