Ζαγορα,απο το δρομο προς τα πανο,σπιτι,δενδρο

Ένα πέτρινο σπίτι στη Ζαγορά, ένα δέντρο που ξεπερνά τη στέγη του, και ο δρόμος που συνεχίζει πέρα από τα δύο.

Υπάρχει μια βαθιά ησυχία σε αυτή την πλαγιά, από εκείνες που ανήκουν μόνο στο αργό απόγευμα. Το μονοπάτι ανηφορίζει, περνώντας δίπλα από το σπίτι που κυριαρχεί στο κέντρο της σύνθεσης. Οι ζεστές γήινες αποχρώσεις των τοίχων συναντούν το απαλό πράσινο του δέντρου και εκείνο το ανοιχτό, αχνό πλύσιμο του ουρανού. Το φως δίνει στο κτίριο την απλή, στέρεη μορφή του, ρίχνοντας μακριές σκιές που απλώνονται στο έδαφος. Ακόμα και η υφή της μπογιάς αλλάζει χαρακτήρα — λεία στην ηλιόλουστη πέτρα, σχεδόν ανάσα στα φύλλα. Μια κατακαθισμένη σιωπή πλανάται πάνω από τα πάντα, η ώρα εκείνη που ο κόσμος φαίνεται να ακούει.