Καλιμνος σουρουπο

Κάλυμνος στο τελευταίο φως — σπίτια χωμένα στον ασβεστόλιθο, η θάλασσα ήδη δροσερή κάτω από έναν ουρανό που καίει ακόμα.

Ολόκληρη η σκηνή μοιάζει να συγκρατεί τη θερμότητα της μέρας στις τελευταίες της στιγμές. Οι βραχώδεις βράχοι τραβούν το βλέμμα από το προσκήνιο, με τους βαθιούς γήινους τόνους τους να ακολουθούν την ακτή προς τον ήλιο. Τα σπίτια είναι σφηνωμένα μέσα στον ίδιο τον ασβεστόλιθο, και μικρές πινελιές χοντρής μπογιάς στους τοίχους τους αρπάζουν το τελευταίο εκείνο φως. Η θάλασσα απαντά σε όλη αυτή τη ζεστασιά με δροσερά μπλε και πετρόλ, η επιφάνειά της τόσο ήρεμη. Ο ουρανός απλώς ανοίγει. Η αίσθηση αυτή κρύβεται και στη δουλειά της πινελιάς — στον τρόπο που η στεριά μοιάζει στέρεη, ενώ ο αέρας και το νερό αναπνέουν. Μια σιωπή εγκαθίσταται πάνω στο νησί, αργή όσο η μέρα που γέρνει προς το σούρουπο.